Кунҷӣу қаноат аз Қубод ва кӣ ба

کنجی و قناعت از قباد و کی به

Наздики ту хорасту змлки рай ба

نزدیک تو خوار است و زملک ری به

Чун нест зрнҷи ман вази неъмати ту роҳати халқ

چون نیست زرنج من وز نعمت تو راحت خلق

Фақри ман аз эҳтишоми ту сад пай ба

فقر من از احتشام تو صد پی به