Гуфтанд ҷамоатии збси нодонӣ

گفتند جماعتی زبس نادانی

Бо моҳ ки рухсора ӯро Монӣ

با ماه که رخسارهٔ او را مانی

Дар ҳоли ма аз шарм фурӯ рафт хаҷал

در حال مَه از شرم فرو رفت خجل

Яъне ки маро набошад он пешонӣ

یعنی که مرا نباشد آن پیشانی