Он сарви сеӣ чаҳ ном дорад ?
آن سرو سهی چه نام دارد؟
Кони қомати хуш хиром дорад
کان قامت خوش خرام دارد
Халқӣ мутаҳайиранд дар вай
خلقی متحیرند در وی
То худ ҳавас кадом дорад ?
تا خود هوس کدام دارد؟
Моҳӣ ки ба ҳасан ӯ санам нест
ماهی که به حسن او صنم نیست
Рухсораш аз офтоб кам нест
رخسارش از آفتاب کم نیست
Гар давр шавад зи дида ғам нест
گر دور شود ز دیده غم نیست
Кндри дилу ҷон мақом дорад
کندر دل و جان مقام دارد
Ман куштаи ишқи он ҷамолам
من کشتهٔ عشق آن جمالم
Ошуфтаи он ду зулфу холам
آشفتهٔ آن دو زلف و خالم
Онрои хабарӣ буд зи ҳолам
آنرا خبری بود ز حالم
Кӯ низ дилӣ ба дом дорад
کو نیز دلی به دام دارد
Он кас ки дилам ҳаме рибоед
آن کس که دلم همی رباید
Гар низ дилам бсухт шояд
گر نیز دلم بسوخت شاید
То пухта шавад чунонкӣ бояд
تا پخته شود چنانکه باید
Деги ҳавасӣ , ки хом дорад
دیگ هوسی، که خام دارد
эй дил , чаҳ кунӣ хаёли хубон ?
ای دل، چه کنی خیال خوبان؟
Андешаи зулфу холу хубон ?
اندیشهٔ زلف و خال و خوبان؟
Он бархӯрд аз ҷамоли хубон
آن برخورد از جمال خوبان
Кӯи неъмат ва эҳтишом дорад
کو نعمت و احتشام دارد
Маъшӯқ чу офтоб дорам
معشوق چو آفتاب دارم
Бо ӯ ҳавас шароб дорам
با او هوس شراب دارم
Зеро ки дилӣ кабоб дорам
زیرا که دلی کباب دارم
Ва он лаби намак тамом дорад
و آن لب نمک تمام دارد
Қавмӣ ки муқаррабон дайнанд
قومی که مقربان دینند
Бо дрдкшон наме нишинанд
با دردکشان نمینشینند
Овоз диҳед , то бибинанд
آواز دهید، تا ببینند
Сӯфӣ ки ба даст ҷом дорад
صوفی که به دست جام دارد
Ман панд касе наме ниўшм
من پند کسی نمینیوشم
Чун бар лаб мутрибаст гӯшам
چون بر لب مطربست گوشم
Дар кӣса он касаст ҳушам
در کیسهٔ آن کسست هوشم
Кӯи коса мемудом дорад
کو کاسهٔ می مدام دارد
эй хоҷа , ҳикояти маҷозӣ
ای خواجه، حکایت مجازی
Ҳаргиз набӯд бад-ӣни дарозӣ
هرگز نبود بدین درازی
Дарёб , ки сръшқи бозӣ
دریاب، که سرعشق بازی
Доғист ки ин ғулом дорад
داغیست که این غلام دارد
Пӯшида чу нест ҳоли бртў
پوشیده چو نیست حال برتو
Имрӯз май зулол бар ту
امروز می زلال بر تو
Бе монбўди ҳалол бар ту
بی مانبود حلال بر تو
Он бода ки дайн ҳаром дорад
آن باده که دین حرام دارد
Зон чеҳраи ҳамчуи боғам , эй дӯст
زان چهرهٔ همچو باغم، ای دوست
Ҳаргиз набӯд фироқам , эй дӯст
هرگز نبود فراغم، ای دوست
Дар хоки баради димоғам , эй дӯст
در خاک برد دماغم، ای دوست
Буии ту ки дар машом дорад
بوی تو که در مشام دارد
Хӯн шуд дилам аз ғами ту , ҷон низ
خون شد دلم از غم تو، جان نیز
Бар чеҳраи давид ва шуд равон низ
بر چهره دوید و شد روان نیز
Сурхӣ рухам бибин , ки он низ
سرخی رخم ببین، که آن نیز
Аз дидау дил ба вом дорад
از دیده و دل به وام دارد
Шеъри хуш Авҳадӣ равонаст
شعر خوش اوحدی روانست
Гар гӯш кунӣ ба ҷой онаст
گر گوش کنی به جای آنست
Каз бӯсаи шаккарини лбонст
کز بوسهٔ شکرین لبانست
Ин шаҳд ки дар калом дорад
این شهد که در کلام دارد
Аз гуфта ӯ туро гузар нест
از گفته او ترا گذر نیست
Вази шеваи ишқ хубтар нест
وز شیوه عشق خوبتر نیست
Онрои ғами ҷони зи бим сар нест
آنرا غم جان ز بیم سر نیست
Кӯи мазҳаби ин эмом дорад
کو مذهب این امام دارد