Дар он айём каз ман давр шуд бахт
در آن ایام کز من دور شد بخت
Саросари кори ман бенур шуд сахт
سراسر کار من بینور شد سخت
Марои давлати зи худ партоб ме кард
مرا دولت زِ خود پرتاب میکرد
Танами пари таб , дилами пар тоб ме кард
تنم پُر تب، دلم پُر تاب میکرد
Дар айёми ҷавонӣ пер гашта
در ایام جوانی پیر گشته
Чу анқои рафта , азлат гир гашта
چو عنقا رفته، عزلت گیر گشته
На қӯтро маҷолӣ дар мизоҷам
نه قوت را مجالی در مزاجم
На донишро вуқуфии дрълоҷм
نه دانش را وقوفی درعلاجم
Таби рубъам ба сол андар кашида
تب ربعم به سال اندر کشیده
Вази он пуштам чу дол андар кашида
وز آن پشتم چو دال اندر کشیده
Чаҳ шабҳо андарин маънӣ ки гуфтам !
چه شبها اندرین معنی که گفتم!
На хӯрдам даст медод ва на хуфтам
نه خوردم دست میداد و نه خفتم
Фалак бар ман бад-ӣни сон давр мекард
فلک بر من بدین سان دور میکرد
Чароғи дӯдаи илми втҳорт
چراغ دودهٔ علم وطهارت
Гиромии гавҳари дарёии шоҳӣ
گرامی گوهر دریای شاهی
Гузидаи миваи боғи илоҳӣ
گزیده میوهٔ باغ الهی
Вҷиаҳи дайну давлати шоҳи Юсуф
وجیه دین و دولت شاه یوسف
Ки дорад ртбти панҷоҳ Юсуф
که دارد رتبت پنجاه یوسف
Нсиролдини тӯсиро набера
نصیرالدین طوسی را نبیره
Ки ақл аз хилқат ӯ гашта хира
که عقل از خلقت او گشته خیره
Ба асли арбоби донишро халаф ӯ
به اصل ارباب دانش را خلف او
Намӯдори бузургони салаф ӯ
نمودار بزرگان سلف او
Заминро аз шиквааши зеб ва зинаст
زمین را از شکوهش زیب و زینست
Сарвари халқу сари алўолдинст
سرور خلق و سر الوالدینست
Гар аз обоӣ ӯ маҳрӯм будӣ
گر از آبای او محروم بودی
« Фҳзолшбли ман тлки алосўд »
« فهذالشبل من تلک الاسود»
Ҷҳондорӣ , ки монандаши ба олам
جهانداری، که مانندش به عالم
Назояд дӯдаи авлоди одам
نزاید دودهٔ اولاد آدم
Ба пирӯзии азизи Мисри бениш
به پیروزی عزیز مصر بینش
Шикваи Юсуфии андари ҷабинаш
شکوه یوسفی اندر جبینش
Чунин фархундае , бо он маноқиб
چنین فرخندهای، با آن مناقب
Миёни анҷуман чун наҷми соқиб
میان انجمن چون نجم ثاقب
зи ман даҳ номае дар хост мекард
ز من ده نامهای در خواست میکرد
з ҳар навъе шафиъон рост мекард
ز هر نوعی شفیعان راست میکرد
Нишаста бо рафиқоне , ки будаш
نشسته با رفیقانی، که بودش
зи ногуҳи илтимосӣ рух намӯдаш
ز ناگه التماسی رخ نمودش
Ки мо чун ҳамсарон боҳам нишинем
که ما چون همسران باهم نشینیم
зи шеърати дафтарӣ бояд ки байнем
ز شعرت دفتری باید که بینیم
Куҳани аФсонҳои лухтии турши гашт
کهن افسانها لختی ترش گشت
Сухан чун куҳна шуд хонандаи каши гашт
سخن چون کهنه شد خواننده کش گشت
Дарин фикрати нмихўоҳими ранҷат
درین فکرت نمیخواهیم رنجت
Бурун кун риштаи гавҳари зи ганҷат
برون کن رشتهٔ گوهر ز گنجت
Дил аз даҳ номҳои куҳна сайраст
دل از ده نامهای کهنه سیرست
Бигӯ даҳ номае ширин , ки дайраст
بگو ده نامهای شیرین، که دیرست
Ҳадисӣ тоза кун аз синаи нав
حدیثی تازه کن از سینهٔ نو
Смотии даракаш аз лўзинаҳи нав
سماطی درکَش از لوزینهٔ نو
Қалам дар гуфтҳои дигарон каш
قلم در گفتهای دیگران کش
Туро дорем , вақти дигарон хуш
ترا داریم، وقت دیگران خوش
Намӯдорӣ бурун кун , то бидонад
نموداری برون کن، تا بداند
Ки : соҳиби қудратӣ , ҳар кас ки хонд
که: صاحب قدرتی، هر کس که خواند
зи баҳри номи худ даҳ номае соз
ز بهر نام خود ده نامهای ساز
Муҳаббатро набавӣии ҷомае соз
محبت را نبویی جامهای ساز
Сухан чун шуд азу яксар шунида
سخن چون شد ازو یکسر شنیده
Иҷобат кардам ва гуфтам : ба дида
اجابت کردم و گفتم: به دیده
Дар он узрӣ наёвардам бар ӯ
در آن عذری نیاوردم بر او
Чу дидам сари давлат дар сар ӯ
چو دیدم سر دولت در سر او
Асоси гуфтани даҳ нома кардам
اساس گفتن ده نامه کردم
Ишорати сӯии нӯк хома кардам
اشارت سوی نوک خامه کردم
Ба зеҳнии тирау табъии фусурда
به ذهنی تیره و طبعی فسرده
Дилӣ аз меҳнату андӯҳи мурда
دلی از محنت و اندوه مرده
Бигуфтам дар муҳаббат чанд нома
بگفتم در محبت چند نامه
Ки аз завқаш ба сар мегашт хома
که از ذوقش به سر میگشت خامه
Ба астзҳори он кӯро чу хонанд
به استظهار آن کو را چو خوانند
Бапушанд он хатоҳое ки донанд
بپوشند آن خطاهایی که دانند
Магари узрами бузургон дар пазиранд
مگر عذرم بزرگان در پذیرند
Бузургони хурда бар хирадон нагиранд
بزرگان خرده بر خردان نگیرند
Ки гуяд айб ӯ ? худ гар бигӯед
که گوید عیب او؟ خود گر بگوید
Касе бояд казу беҳтар бигӯед
کسی باید کزو بهتر بگوید
зи бустони замири ин лолае буд
ز بستان ضمیر این لالهای بود
Чу дар таб гуфта шуд тбхолаҳ эй буд
چو در تب گفته شد تبخالهای بود