Агар сад чун тўмирд ғам надорам

اگر صد چون تومیرد غم ندارم

Ки сари гардону ошиқ кам надорам

که سر گردان و عاشق کم ندارم

Дилам сангаст , нармаш чун тавон кард ?

دلم سنگست، نرمش چون توان کرد؟

Ба оҳи сарди гармаш чун тавон кард ?

به آه سرد گرمش چون توان کرد؟

Ба шухӣ шер гирад чашми мастам

به شوخی شیر گیرد چشم مستم

Ба оҳӯ нофа бахшад зулфи пастам

به آهو نافه بخشد زلف پستم

Чу аз танги даҳонами қанди резад

چو از تنگ دهانم قند ریزد

зи танги шукри мисрӣ чаҳ хезад ?

ز تنگ شکر مصری چه خیزد؟

Агар сад бӯсаи лаълам пешкаш кард

اگر صد بوسه لعلم پیشکش کرد

зи мол хештан бахшед , хуш кард

ز مال خویشتن بخشید،خوش کرد

Туро бар ман ки дод ин подшоҳӣ ?

ترا بر من که داد این پادشاهی؟

Ки аз лаълами ҳисоби харҷи хоҳӣ ?

که از لعلم حساب خرج خواهی؟

Чу ман дар малики хӯбии подшоҳам

چو من در ملک خوبی پادشاهم

зи лаб шукр бидон бахшам ки хоҳам

ز لب شکر بدان بخشم که خواهم

Туро бо рӯйу зулфи ман чаҳ кораст ?

ترا با روی و زلف من چه کارست؟

Ки ин чун ганҷ шуд ё он чу мораст ?

که این چون گنج شد یا آن چو مارست؟

Барои он ҳаме додӣ ғурурам

برای آن همی دادی غرورم

Ки бар бандӣ ба ҳар наздику даврам

که بر بندی به هر نزدیک و دورم

Маро аз баҳри ин май хостии ту ?

مرا از بهر این می‌خواستی تو؟

Харидори шигарфии ростии ту !

خریدار شگرفی راستی تو!

Ба ҳар ҷурмӣ мевар дар гуноҳам

به هر جرمی میور در گناهم

Кигар шаҳрӣ бисӯзам подшоҳам

که گر شهری بسوزم پادشاهم

Насозад подшоҳонро ғуломӣ

نسازد پادشاهان را غلامی

Ту май сӯзи андарин савдо , ки хомӣ

تو می‌سوز اندرین سودا، که خامی

Буруновар , турогар ҳуҷҷатӣ ҳаст

برون آور، ترا گر حجتی هست

Ки натавон бо ту дил дар дайгарии баст

که نتوان با تو دل در دیگری بست

Ман он оҳўўши саҳрои навардам

من آن آهووش صحرا نوردم

Ки худро баста домӣ накардам

که خود را بستهٔ دامی نکردم

Дилам ҳар лаҳза ҷое инс гирад

دلم هر لحظه جایی انس گیرد

Ба як ҷо чун нишинад то бимирад ?

به یک جا چون نشیند تا بمیرد؟

Гуҳии гули чинаму гуҳи хори гирам

گهی گل چینم و گه خار گیرم

Ҳар он касро ки хоҳам ёри гирам

هر آن کس را که خواهم یار گیرم

Якеро бар лаби худ мейри созам

یکی را بر لب خود میر سازم

Якеро оҳанӣни занҷири созам

یکی را آهنین زنجیر سازم

Дил мардум бисӯзам то тавонам

دل مردم بسوزم تا توانم

Вале ҳаргиз пушаймонӣ надонам

ولی هرگز پشیمانی ندانم

зи рӯбаҳи бозии зулфам ҳазар кун

ز روبه بازی زلفم حذر کن

Сари худ гир ва бо ӯ србср кун

سر خود گیر و با او سربسر کن

Серуми савдоӣ ӯ варзад ки хоҳад

سرم سودای او ورزد که خواهد

Дилам аз баҳр он ларзад ки хоҳад

دلم از بهر آن لرزد که خواهد

Ҳамеи гӯйӣ : туро чун мӯӣ шуд тан

همی گویی: ترا چون موی شد تن

Ту худ баси нотавони гаштӣ , вале ман

تو خود بس ناتوان گشتی، ولی من