Чу омад номаи маъшӯқи чолок

چو آمد نامهٔ معشوق چالاک

Ба ошиқ , гуфт он маҳҷӯри ғамнок

به عاشق، گفت آن مهجور غمناک

Ғунуда бахт шуд бедори мо ро

غنوده بخت شد بیدار ما را

Мушарраф кард хоҳад ёри мо ро

مشرّف کرد خواهد یار ما را

Тараб пайванд хоҳад кард бо дил

طرب پیوند خواهد کرد با دل

Равои гашт ончӣ меҷуст аз худои дил

روا گشت آنچه می‌جست از خدا دل

Хунаки дардӣ ки дармонии пазирад !

خنک دردی که درمانی پذیرد!

Хушо корӣ ки сомонии пазирад !

خوشا کاری که سامانی پذیرد!