Ба сӯрати моҳро гуфтам шабӣ чун рӯй некӯяш

دلارامی که غافل نیستم یک لحظه از یادش

Вазин маънии шабӣ шармандаам имрӯз аз рӯйиш

مباد از یاد من هرگز غمی در خاطر شادش

Ба сарв ҷӯйборӣ нанигарад дар бӯстони дигар

به هر گلشن که گردد جلوه گر قد چو شمشادش

Ба тараф ҷӯй бинад ҳар ки сарви қади дилҷӯяш

به صد دل چون صنوبر بنده گردد سرو آزادش

Ман бе дили чисони дарди дили худ пеш ӯ гӯям

مگو ای همنشین بهر چه دادی دل به دست او

Рақиби сангдили зинсон ки ҷо кардааст паҳлуяш

که گر گوید به پای من بده جان می توان دادش

Ба паҳлуяш нишинад муддаӣ то чанд ва ман ёрб

به تعمیر دلم اکنون چه می کوشی که از اول

Нишинам гӯшае аз чашм ҳасрат бингарам сӯяш

خرابش کرده ای زانسان که نتوان کرد آبادش

Кунад гули перҳани сад чоку булбул дар фиғон ояд

نمی داند ره و رسم وفا دلدار من گویا

Агар боди сабои рӯзии сӯии гулшан буд бӯяш

همین تعلیم بیداد و جفا داده است استادش

Биҳиштии ошиқонро нест чун буи батон зоҳид

تو را دی گفت فردا می کشم اما نمی دانم

Ба боғи ҷнтм чандин махон аз гулшани кӯяш

پشیمان گشته است امروز یا رفته است از یادش

Касе каз як нигаҳи дил аз бар халқии баради берун

رفیق از هجر فریادش به گردون می رسد شبها

Чисони ҷон ме тавон барад аз фиреби чашми ҷодӯяш

بود کز روی مهر ای مه رسی روزی به فریادش