Наёяд то ба лаб аз заъфи ҷонам

همه از عشق من مات و من از عشق تو حیرانم

намеояд ба лаб аз дили фиғонам

نمی دانم چه عشق است این چه حسن است این نمی دانم

Ба доғати сӯхтии ҷони ман аз ҳиҷр

عیان گر نیست حال این دل مجروح من باری

Чаҳ май хоҳии зи ҷони нотавонам

دلم بشکاف تا بینی جراحتهای پنهانم

Мҷуи тоб ва тавон аз ман ки бе ту

چنان مهر توام در جان گرفته جا که مهر تو

Шуд аз тани тоб ва рафт аз дили тавонам

برون ناید ز جانم گر برون آید ز تن جانم

зи ҷӯии дидаи ашк ман равонаст

طبیبا دردم از یار است از درمان من بگذر

Ки рафт аз дидаи он сарви равонам

که درمان توام درد است و درد تست درمانم

Наме бинӣ агар хунини дилам ро

نمی گردد جدا از روزگارم تیرگی بی تو

Нигоҳӣ кун ба чашм хӯн фишонам

ندارد صبح وصل از پی همانا شام هجرانم

Наёяд ғайри фикрат дар замирам

جدا زان گل مگو چونی که دور از گلشن وصلش

Набошад ғайри зикрат бар забонам

رفیق آن عندلیبم من که محروم از گلستانم