Имрӯз бе ту хоки чунингар ба сар кунам

هر جا به خاک پا نهم از گریه تر کنم

Рӯзи ҷазои аҷаб ки сар аз хок бар кунам

زان چشم تر چه خاک ندانم به سر کنم

Гӯйанд чора кун [ ба ] сафари ишқи ёр ро

جان خواستی ز من اگرت دل به این خوشست

Ёрам намекунад чу сафар чун сафар кунам

سهل است گر تو سود کنی من ضرر کنم

То кӣ кунам бдомни гулчини назораи гул

گیرم ترا به ناله گرفتم [به؟] سوی خویش

Кунҷ қафас куҷост ки сари зер пар кунам

کی می گذارد اشک که رویت نظر کنم

То кӣ ба ҳасраташ нагарм бо рақибу боз

روز وصال کوته و شرح فراق را

Аз гиряи манъи дида ӣ ҳасрат нигар кунам

روز جزا کمست اگر مختصر کنم

То кӣ з хон неъмати алвони рӯзгор

از بس فغان و ناله کشم شب، ز خانه روز

Бо лухти дили қаноат [ ва ] хӯн ҷигар кунам

از شرم خلق سر نتوانم بدر کنم

Як рӯз бар серуми зиреҳӣ то гузар кунӣ

شیرین کنم زشهد سخن کام روزگار

Ҳар рӯзи ҷой бар сар ҳар раҳгузар кунам

روزی اگر دهان ز لبت پرشکر کنم

Бисёр тундхуаст нкўрўии ман вале

گشت از وفا به رهگذر او رفیق خاک

Рӯйиш наме ҳиллад ки зи хеш гузар кунам

وان بی وفا نگفت به خاکش گذر کنم