Бо ин ҳама бе вФоӣии ту

دو دلستان که بلای دلند و جان هر دو

Сахтаст ба ман ҷдоӣии ту

به جان و دل شده ام مبتلای آن هر دو

Бегонаи навозӣ туам кард

دو آفتاب ز یک برج کرده اند طلوع

Бегонаи зи ошнои ту

دو ماه گشته عیان از یک آسمان هر دو

Хуштар зи ҳавоӣ подшоҳӣ аст

دو گلعذار که در خوبیند هر دو مثل

Моро ҳаваси гадои ту

دو لاله رخ که به حسنند داستان هر دو

Аз зумра ӣ дилбарон яке нест

نموده اند به من هر دو رخ ز هم پنهان

Имрӯз ба длрбоӣии ту

ربوده اند دل از من ز هم نهان هر دو

эй ҷинси вафо ки бар сарати хок

میان گشوده به پهلوی غیر هر دو ز مهر

Хорем зи норавоеи ту

ز کینه بسته پی قتل من میان هر دو

Ху кун бқФс ки нест мумкин

ز دست هر دو مرا رفته هر دو دست از کار

эй тоири дил , раҳои ту

ز چشم هر دو مرا چشم خونفشان هر دو

эй нола наме рисӣ ба гӯшаш

رفیق دور از آن هر دو مانده در کاشان

Фарёди зи норасои ту

رفیق نیک و بد ایشان در اصفهان هر دو