Танӣ дорад бномизди зи ҷон ба

تا لاله و گل هست میان گل و لاله

На аз ҷони ман аз ҷони ҷаҳон ба

با لاله رخی کن می گلگون به پیاله

Рухии беҳтари зи моҳи бадари сад бор

یارب چه گلی ای گل رعنا که در این باغ

Қадии сад бор аз сарви равон ба

نه بوی تو دارد گل و نه رنگ تو لاله

Гули рўӣӣ ки гўӣии лавҳаши аллоҳ

یک روز به من نگذرد از عمر که بی تو

зи гули некӯтар ва аз арғавон ба

صبحم به فغان نگذرد و شام به ناله

Май аз дасти ту як шаб то саҳаргоҳ

از تاب عرق روی تو این لطف که دارد

зи оби Хизру умри ҷовдон ба

دارد نه گل از شبنم و نه لاله ز ژاله

Магӯ зоҳид ба риндони харобот

جز زلف و خطت کز گل رخسار دمیده ست

Ки боғи ҷинат аз кӯии Муғон ба

از گل ندمد سنبل و از لاله کلاله

Май ва майхона бошад май кашон ро

چون سگ بدوَم آن سرِ کویت ، ز حوالی،

зи оби кавсару боғи ҷинон ба

کاین منزلم از روز ازل گشته حواله

Нишоед тофтан аз дилбарӣ рӯй

هر کس نگرد ماه رخ و هاله ی خطت

Ки натавон ёфтан дигар аз он ба

من بعد نگوید چو رفیق ازمه و هاله