Ҳазор шукр ки аз ранҷ зиндагӣ осуд

هزار شکر که از رنج زندگی آسود

Вуҷӯди хастау ҷон ситам кашида ман

وجود خسته و جان ستم کشیده من

Ба рӯй турбати ман барг лола афшонед

به روی تربت من برگ لاله افشانید

Ба ёди синаи хунини доғи дидаи ман

به یاد سینه خونین داغ‌دیده من