То ҷони марои бодаи меҳрат суда аст

تا جان مرا باده مهرت سوده است

Ҷону дилам аз ранҷи ғамон осӯда аст

جان و دلم از رنج غمان آسوده است

Гар бода ба гавҳари асл шодӣ бӯда аст

گر باده به گوهر اصل شادی بوده است

Пас чун ки зи бодаи ту ранҷ афзӯда аст

پس چون که ز باده تو رنج افزوده است