Ба тамошои миваи розии шӯ

به تماشای میوه راضی شو

эй ки дастат намерасад бар шох

ای که دستت نمی‌رسد بر شاخ

Гар маро низ дастрас будӣ

گر مرا نیز دسترس بودی

Боргаҳ кардамӣу сафау кох

بارگه کردمی و صفه و کاخ

Ва одамиро ки дасти танг буд

و آدمی را که دست تنگ بود

Натавонади ниҳоди пои фарох

نتواند نهاد پای فراخ