Алогар бахтманду ҳӯшёрӣ

الا گر بختمند و هوشیاری

Ба қавли ҳӯшмандони гӯши дорӣ

به قول هوشمندان گوش داری

Шунидам ки асби султонӣ хато кард

شنیدم کاَسب سلطانی خطا کرد

Бпиўст аз замин бар осмони гирд

بپیوست از زمین بر آسمان گرد

Шаҳи мискин аз асб афтод мадҳуш

شه مسکین از اسب افتاد مدهوش

Чу пелаш сар намегардид дар дӯш

چو پیلش سر نمی‌گردید در دوش

Хирадмандони назар бисёр карданд

خردمندان نظر بسیار کردند

зи дирамонаш ба аҷз иқрор карданд

ز درمانش به عجز اقرار کردند

Ҳакимӣ боз печонед рӯйиш

حکیمی باز پیچانید رویش

Мафосил нарм кард аз ҳар ду сӯяш

مفاصل نرم کرد از هر دو سویش

Дигар рӯз омадаш пӯён ба даргоҳ

دگر روز آمدش پویان به درگاه

Ба буии онкӣ тамкинаш кунад шоҳ

به بوی آنکه تمکینش کند شاه

Шунидам кони мухолифи табъи бади ху ӣ

شنیدم کان مخالف‌طبع بد‌خو‌ی

Ба бе шукрии бгрдониди азу рӯй

به بی‌شکری بگردانید از او روی

Ҳаким аз бахт бесомон барошуфт

حکیم از بختِ بی‌سامان برآشفت

Бурун аз боргаҳ мерафт ва ме гуфт

برون از بارگه می‌رفت و می‌گفت

« сараш бартофтам то офият ёфт

«سرش برتافتم تا عافیت یافت

Сар аз ман оқибат бадбахт бартофт

سر از من عاقبت بدبخت برتافت

Чу аз чоҳаш баровардӣ ва нашнохт

چو از چاهش برآوردی و نشناخت

Дигар воҷиб кунад дар чоҳаши андохт »

دگر واجب کند در چاهش انداخت»

Ғуломашро гиёҳӣ дод ва фармуд

غلامش را گیاهی داد و فرمود

Ки « имшаб дар шабистонаш кунӣ дӯд »

که«امشب در شبستانش کنی دود»

Ваз онҷо кард азми рахт бастан

وز آنجا کرد عزم رخت بستن

Ки ҳикмат нест бе ҳурмати нишастан

که حکمت نیست بی‌حرمت نشستن

Шҳншаҳи бомдод аз хоб бархест

شهنشه بامداد از خواب برخاست

На рӯй аз чапи ҳамеи гашташ на аз рост

نه روی از چپ همی گشتش نه از راست

Талаб карданд марди кордон ро

طلب کردند مرد کاردان را

Куҷои бинӣ дигар барқи ҷаҳонро ?

کجا بینی دگر برق جهان را؟

Парешон аз ҷафо мегуфт ҳар дам

پریشان از جفا می‌گفت هر دم

Ки « бад кардам ки некуӣ накардам »

که «بد کردم که نیکویی نکردم»

Чу ба будӣ табиб аз худ маёзор

چو به بودی طبیب از خود میازار

Ки бемории тавон бӯдан дигар бор

که بیماری توان بودن دگر بار

Чу борон рафт боронӣ Маяфкан

چو باران رفت بارانی میفکن

Чу мива сайр хӯрдӣ шох машкан

چو میوه سیر خوردی شاخ مشکن

Чу хирман барграфтӣ гов мафруш

چو خرمن برگرفتی گاو مفروش

Ки дун ҳиммат кунад миннати фаромӯш

که دون‌همت کند منّت فراموش

Манеҳ бар равшанои дил ба як бор

منه بر روشنایی دل به یک بار

Чароғ аз баҳри торикии нигаҳи дор

چراغ از بهر تاریکی نگه‌ دار

Нишоед кодмӣ чун караи хар

نشاید کآدمی چون کرهٔ خر

Чу сайр омад нагардад гирди модар

چو سیر آمد نگردد گِردِ مادر

Вафодорӣ куну неъмати шиносӣ

وفاداری کن و نعمت‌شناسی

Ки бади фарҷомии оради нои сипосӣ

که بد فرجامی آرد ناسپاسی

Ҷазои мардумии ҷуз мардумӣ нест

جزای مردمی جز مردمی نیست

Ҳар онкў ҳақ надонад одамӣ нест

هر آن  کاو حق نداند آدمی نیست

Вагар доне ки бдхўиӣ кунад ёр

وگر دانی که بدخویی کند یار

Ту хуии хуби хеш аз даст магузор

تو خوی خوب خویش از دست مگذار

Ало то бар мизоҷу табъи омӣ

الا تا بر مزاج و طبع عامی

Нагӯйӣ тарки хайру никномӣ

نگویی ترک خیر و نیکنامی

Ман ин рамзу мисол аз худ нагуфтам

من این رمز و مثال از خود نگفتم

Дарии пеш ман овараданд сифтам

دُری پیش من آوردند، سفتم

зи хурдӣ то бад-ӣни ғоят ки ҳастам

ز خُردی تا بدین غایت که هستم

Ҳадиси дайгарӣ бар худ нбстм

حدیث دیگری بر خود نبستم

Ҳакимии ин ҳикоят бар забон ронад

حکیمی این حکایت بر زبان راند

Дареғ омад марои мӯҳмал фурӯ монад

دریغ آمد مرا مهمل فرو ماند

Ба назми оўрдмш то дайр монад

به نظم آوردمش تا دیر مانَد

Хирадманди офарин бар вай бихонад

خردمند آفرین بر وی بخواند

Ало эй никрои неки тадбир

الا ای نیکرای نیک‌تدبیر

Ҷавонмарду ҷавони табъу ҷаҳонгир

جوانمرد و جوان‌طبع و جهانگیر

Шунидам қиссаҳои длФрўзт

شنیدم قصه‌های دلفروزت

Мубораки боди солу моҳи рӯзат

مبارک باد سال و ماه روزت

Надонистанд қадари фазлу роят

ندانستند قدر فضل و رایت

Вагарнаи сари нҳодндӣ ба поят

وگرنه سر نهادندی به پایت

Ту некуӣ кун ва дар диҷла андоз

تو نیکویی کن و در دجله انداز

Ки эзад дар биёбонат диҳад боз

که ایزد در بیابانت دهد باز

Ки пеш аз мо чу ту бисёр буданд

که پیش از ما چو تو بسیار بودند

Ки неки андеш ва бдкрдор буданд

که نیک‌اندیش و بدکردار بودند

Бадӣ карданду некӣ бо тани хеш

بدی کردند و نیکی با تن خویش

Ту некӯкор бош ва бад миндиш

تو نیکوکار باش و بد میندیش

Шунидам ҳар чаҳ дар Широз гӯйанд

شنیدم هر چه در شیراز گویند

Ба ҳафт иқлӣми олам боз гӯйанд

به هفت اقلیم عالم باز گویند

Ки саъдӣ ҳар чаҳ гуяд панд бошад

که سعدی هر چه گوید پند باشد

Ҳариси панд давлатманд бошад

حریصِ پند، دولتمند باشد

Худояти Носиру давлати муайяни бод

خدایت ناصر و دولت معین باد

Дуои неки хоҳонати қарини бод

دعای نیک‌خواهانت قرین باد

Муроду ком ва бахтат ҳамнишин бод

مراد و کام و بختت همنشین باد

Туро ва ҳарки гуяд ҳамчунин бод

تو را و هر که گوید همچنین باد