Зҳди гузашт ва ба ғоят расед ва бемар шуд

زحد گذشت و به غایت رسید و بی مر شد

Ҷафои ахтару қасди сипеҳру ҷаври фалак

جفای اختر و قصد سپهر و جور فلک

Ҷафоу ҷаври ҷаҳонро якеаст мейру малик

جفا و جور جهان را یکی است میر و ملک

Балоу қасди фалакро якеаст деву малик

بلا و قصد فلک را یکی است دیو و ملک

Замона аз ҳамагон бар манаст муставле

زمانه از همگان بر من است مستولی

Ки назд ӯ ҳамаи ҳақ манаст мустаҳлак

که نزد او همه حق من است مستهلک

Фиғон аз ӯ ки ба сад сол гуфт натавонам

فغان از او که به صد سال گفت نتوانم

Ба сад ҳазор забон аз ҷафоӣ ӯ сад як

به صد هزار زبان از جفای او صد یک

Фасона шуд ҳамаи аҳволи ман ба буд ва набӯд

فسانه شد همه احوال من به بود و نبود

Фасоди гашти ҳамаи умри ман ба лӣ ва ба лак

فساد گشت همه عمر من به لی و به لک

Кадоми табъ ки азмн дар ӯ нхости ҳасад

کدام طبع که ازمن در او نخاست حسد

Кадоми сина ки аз ман дар ӯ нараст хск

کدام سینه که از من در او نرست خسک

Зғири хеш ба шойистагӣ падед оем

زغیر خویش به شایستگی پدید آیم

Ба вақти таҷриба чун бар зананд зар ба маҳак

به وقت تجربه چون بر زنند زر به محک

Чу об аз оташу рӯз аз шабу ҳақ аз ботил

چو آب از آتش و روز از شب و حق از باطل

Чу шодӣ аз ғаму нек аз баду яқин аз шак

چو شادی از غم و نیک از بد و یقین از شک

Аз онкии муътақиди мртзо ва Фотима ам

از آنکه معتقد مرتضا و فاطمه ام

Ки зини ҳусӯл дарҷ бошаду халоси дарак

که زین حصول درج باشد و خلاص درک

зи рӯзгор ба дардами здўстони маҳрӯм

ز روزگار به دردم زدوستان محروم

Чу Муртазои зомомт чу Фотимаи зФдк

چو مرتضی زامامت چو فاطمه زفدک

Збс ки бенамакӣ кард бо ман ин айём

زبس که بی نمکی کرد با من این ایام

Дар оби дида гирён гудохтам чу намак

در آب دیده گریان گداختم چو نمک

( сипеҳри пер ба ман он кунад ки аҳли хирад

(سپهر پیر به من آن کند که اهل خرد

Ҳазор айб кунанд ар чунон кунад кӯдак )

هزار عیب کنند ار چنان کند کودک)