Ганҷур
-
Соиби табризӣ
-
Девони ашъор
-
мтолъ
-
Шумораи 194
Он ки лаби боз аз сари рағбат ба ғайбат ме кунад
Ҳалқаи зикри худоро тавқ лаънат ме кунад
←
қаблӣ
Шумораи 193: Дар дили маъшӯқи ҷои худ адаб во ме кунад
баъдӣ
Шумораи 195: Май кашонро бодаи гулранг хандон ме кунад
→