Ганҷур
-
Соиби табризӣ
-
Девони ашъор
-
мтолъ
-
Шумораи 417
Кӣм , ба водии фақру сулӯки наздикӣ
Чу теғ карда қаноат ба оби борикӣ
←
қаблӣ
Шумораи 416: Арақ фишон рухи худ аз шароби сохта Эй
баъдӣ
Шумораи 418: Абири фитна ба зулфи сиёҳати арзонӣ !
→