Ганҷур
-
Соиби табризӣ
-
Девони ашъор
-
мутафарриқот
-
Шумораи 298
Агар малики ду оламро кунад як косаи иқболаш
Ҳамон аз ҳирс , чин бар ҷабҳа фағфур ме монад
←
қаблӣ
Шумораи 297: Ба қатли ман чунон теғаш ба астъҷол ме омад
баъдӣ
Шумораи 299: Гронхўобӣ ки оҳи сардро маҳтоб ме донад
→