Авестоади сухани сарои ғамгин

اوستاد سخن سرا غمگین

Онкӣ дод сухан сроӣӣ дод

آنکه داد سخن سرائی داد

Нури аллоҳи мзҷъаҳи умрӣ

نور الله مضجعه عمری

Зист чун сарв дар ҷаҳони озод

زیست چون سرو در جهان آزاد

Пои банди ъҷўз даҳр нашуд

پای بند عجوز دهر نشد

Гарчи синнаш фузуд аз ҳафтод

گرچه سنش فزود از هفتاد

Бе фиреби арӯси шаб то субҳ

بی فریب عروس شب تا صبح

Инзивои ҳиҷла буд ва ӯ домод

انزوا حجله بود و او داماد

Ҷои зулф батон ба нохуни фикр

جای زلف بتان به ناخن فکر

Гиреҳ аз турра сухан бикшод

گره از طرهٔ سخن بگشاد

Алғрз чун ба ҷинати алмأўӣ

الغرض چون به جنت المأوی

Кард мأўӣ аз ин хароби обод

کرد مأوی از این خراب آباد

Риҳлаташро сағири ҷуст аз завқ

رحلتش را صغیر جست از ذوق

То ки ҳар лаҳза зон намояди ёд

تا که هر لحظه زان نماید یاد

Орифии сари з ҷамъ кард бурун

عارفی سر ز جمع کرد برون

Баҳр таърих гуфт ( ғамгини шод )

بهر تاریخ گفت (غمگین شاد)