Ҳамди беруни зи ҳади он қодири фарди аҳадиро ки бик лафз кун афрохт з ҳастӣ илм ангехт вуҷӯд аз адам омехт аносир баҳам оварад падеди арзу самои нуру зиёи шамсу қамари абру мтри рамлу ҳаҷари баҳр ва бару чашмау кӯҳу дарраи ашҷору набототу ҷамодот ватару хушку шабу рӯзу маи сол чаҳ пайдо ва чаҳ пинҳони нъми номутаноҳӣ ки дар ин боб диҳад хеши гувоҳӣ буд ин қавли илоҳӣ ки шумурдан натавонед шумо неъмати моро ( ваон тъдўи неъмати аллоҳи лотҳсўҳо ) зиҳии рифъату иқболи хҳии шавкату иҷлол ки кард он ҳамаи якбори нисори қадами ҳазрати инсон ва пас ӯро сӯй худ хонд ва ҳаме кард буии сунъи худ изҳор ки аз дидани осори баради раҳ бмؤср кунад иқрори пас аз дидани қудрат бмқдр нигарад сӯрат ва дар дил фитадаш ишқ мусаввир шавадаш маърифатии ҳосил ва аз шавқ ситоиш кунад он поки хдоӣӣ ки паии бандагӣ хеш бапушанд чунин халъат ҳастӣ бабри марду зану перу ҷавони шоҳу гадои боз дар ин боби шинави қавли худованди ҷаҳони ъзи ълоро ( вмои хилқати алҷну алонси алои лиъбдўн ) борӣ эй одами хокии ту гули сарсабади олами эҷодӣу олами ҳамаи он ту буд бештар аз ҷину малики рифъату шани ту буд ҷинати фирдавси бтҳқиқи макони ту буд нек назар кун сӯии ашёъ ки зи алавӣу зи суфлои раҳи ишқ ту супоранду ҳамаи рӯ бтў доранд бар онанд ки худ бар ту расонанд ту рӯи сӯй худо кун баррааши хеш фано кун бадари холиқи яктои зи адаби пушт дўто кун бингар аз ту чаҳ ҳақи хостаи он дайн адо кун ту мапиндор абаси халқ шудаи биҳдаҳ аз нест бааст омадӣ оё нишнидӣ зи худованд ки фармуд абас халқ накардем шуморо ( аФҳсбтми анмои хлқнокми ъбсо ) олам аз баҳр ту шуд халқ ва ту аз баҳри ибодат ки барии раҳи бсъодти раҳе аз қайди шақоват чаҳ бмънӣ чаҳ басӯрат бизанӣ домани ҳиммати бкмр аз паии тоъати бҳўои дили худ раҳ насипорӣ шинавии ҳукми ҳақ ва дар амали ореи зи слўаҳу зи сиёмаши зи ҳалолу з ҳаромаш накунӣ ғифлат ва комил кунӣ исломи худ онгаҳ бтўлои амӣрӣ ки буд фарзи влоиш бстўдаҳаст худояши ҳамаи олами бФдоиш ки нашуд баъси русули ҷуз ки шавад олами инсонияти обод ки он маънӣ инсон шавад аз парда намоён бишносанд хилоиқи ҳақ аз он мазҳари яздони тири арбъси русули баҳр вай омад з чаҳ дар хами ғадири амри мؤкди зи худованди бахтами русули Аҳмад ( с ) ки бигӯ ончӣ ки доне вагар онро нарасонӣ нарасонида ӣӣ эй шоҳи бмхлўқи ту пайғоми худоро ( ё эй алрасул блғи мо анзли алики ман рбку ани лами тФъли Фмои блғти рисолатаи валлоҳи иъсмки ман аннос ) шуд чу маъмури бад-ӣни амри шаҳи кишвари дайни ҳомили фарқони мубини моҳи самои шоҳи замини хатми русули ақли кули ойинаи ваҷҳи аҳади Аҳмад ( с ) гуҳар ифшоанд зи лаъли лаби ҷонбхш ки боист марои минбарӣ онгаҳ зи ҷҳози шутури он қавм намуданд бпои минбар ва бинишаст бар он Сайиди олами набии уммии акрами бархе ҳамчуи гули афрӯхтаи неи не ки Рахши лутфу малоҳат ба гул омӯхта мардуми ҳамагии дида бар ӯ дӯхтаи халқӣ шудаи саргарми тамошои ҷамолаши бФлки нури равон аз рухи хуршеди мисолаш на ҳамин халқ замин гашта бар аўмот ки ҳайрон шуда бар ваии ҳамаи суккони самовоти пас он мазҳари оёту каромоти пас аз бсмлаҳ биниҳод бад-ӣни хутбаи баннои ҳамду саноро ( Алҳамдулиллоҳи алзии ълои фии тўҳдаҳу ?дании фии тФрдаҳу ҷли фии султонау азми фии арконау аҳоти бакули шиӣӣу ҳўи фии маконау қаҳри ҷамеъи алхлқи бқдртаҳу барраонаи мҷидои лами изли мҳмўдои лоязол ) аз пас ҳамди ҳақи он шамъи шабистони ҳидояти шаҳи иқлӣми рисолати қамари бурҷи набувват бмло гуфт бомат ки расонадами бшмои ончӣ ки бар ман барисед аз ҳақ ва тақсир накардам бхлоиқ дар раҳмат багушӯдам ҳамаро роҳ саломат бинмудам бшмои ончӣ ки гуфтам ҳама аз қавли худо буд ва мубарро зи ҳўӣ буд кунун ҳаст маро дар назари амре ки дар он амри се навбат шудаи ҷбрили бмни нозилу таъкиди бтблиғ ҳаме карда дар ин манзил ва он нест магар инки бигӯям ба сифед ва ба сияҳ то ҳама донанд алӣ ҳаст васии ман ва аз баъди ман ӯ рости хилофат буд ӯ дар хури ташрифи имомат бар ман рутба ӯ рутбаи ҳрўн бар Мӯсоаст набӣ нест дигар баъди ман ва ӯ бшмои Сайид ва мавлоаст барад то ки шуморо барраи рости мсозиди раҳои домани ин роҳнаморо ( фоилами кули абизу асвадони алии бен абитолби ахӣу васӣу хлиФтии ман баъдии алзии маҳаллаи манӣ маҳали ҳрўни ман Мӯсои алои анаи лонбии баъдӣу ҳў валекам ) аиҳо анноси зи кафи дайни худоро магузоред раҳи куфру залолати мспориди китобӣ ки худованди фиристода муҳақар машуморед биёбед румузаши бабри ҳайдари каррор ки ӯ ҳаст боёти худои кошифи асрори бҷўӣиди тамассуки буиу ҷони худ озод кунед аз ғами маҳшари дили худ шод кунед ин сухан эй қавм бидонед ки бе меҳри алӣ ( алайҳи ассалом ) роҳ бмқсўд наёбед бакӯшед ба ҳабаш ки Наимаст ва битарсед зи буғзаш ки ҷҳимаст пас оншоаҳ бар оварад алиро бимикону рФъноаҳ ва бигуфто баҳри онкас ки манам Сайиду мавлои алӣ ӯ рости яқини Сайиду мавло ва расонид бигӯаш ҳама то шоми абади ин сухани рӯҳи Фзоро ( ман канти мавлоаи Фҳзои алии мавлоау ҳўи алии бен абитолби ахӣу васӣ ) боз фармуд ки эй қавм бидонед пас аз ман илми дайни бкФи ҳайдари сафдар буду баъди ваии андари кафи авлоди киромаши баҳамаи фарз буд тоъаташон ҳаст ҳамаи хислати ман хислаташон бар ҳама халқанд чу ман ҳодӣу раҳбар ҳама поканду мутаҳҳари ҳамаи пўинди раҳи дайн ман афзоед аз онҳо бҷҳони равнақи ойини ман аз ҷумлаи онҳости яке Меҳдии қоим ки буд давра ӯ боқӣ ва доим кунад ӯ ҳукми баҳақ яъне аз ӯ нест ки бар сӯрат зоҳир нигарад дасти тасарруфи сӯии ботини набард балки бботн кунад ӯ ҳукму фарозади илми адл ва нигунсор кунад раъйати бедод ғараз дод нишони баъди алии силсилаи поки имомони изоми нқбоءи нуҷаборо ( аъиммаи қоимаи Фиҳми алмаҳдии илои явми алқёмаҳи алзии иқзӣ боалҳақ ) кард пас амр ба байъати ҳамаро бо шаҳи мардони паии байъати ҳамаи гаштанди сӯии шоҳи шитобон вале аз макри гуруҳеу гуруҳи дгарӣ аз раҳи аиқони хунаки ононгаҳ аз оншоаҳ гирифтанд дар он марҳала домон набад ар қисмати ман инки дар онрўзи занами ?чанаки бдомони алии шукр ки аз лутфи худои азалии омадами имрӯзи бкФи домани собири алии он зодаи озодаи ҳайдари гули гулзори паямбари бадалами нури алии тофта аз рӯй накӯяши балии ин шохи бтҳқиқ аз он асл буд бе сухани ин ҷӯй бидон баҳри карами васл буд фахри ман ин бас ки бигӯянд сағираст ғуломии зи ваии алҳосл аз он қавм чу бигирифт набии баҳри алии байъат ва он амри ботамом расонид биоварад бар ӯ ҳазрати ҷбрил ба фармони худои ояи такмил ва фурӯ хонд бар уммати набии Абтаҳии он ояи сар то басари эҳсону аторо ( алиўми акмалати динкму атммти алайкуми неъматӣу разӣати лаками алислом . . . )

حمد بیرون ز حد آن قادر فرد احدی را که بیک لفظ کن افراخت ز هستی علم انگیخت وجود از عدم‌ آمیخت عناصر بهم آورد پدید ارض و سما نور و ضیاء شمس و قمر ابر و مطر رمل و حجر بحر و بر و چشمه و کوه و دره اشجار و نباتات و جمادات و تر و خشک و شب و روز و مه سال چه پیدا و چه پنهان نعم نامتناهی که در این باب دهد خویش گواهی بود این قول الهی که شمردن نتوانید شما نعمت ما را (وان تعدو نعمت‌الله لاتحصوها) زهی رفعت و اقبال خهی شوکت و اجلال که کرد آن همه یکبار نثار قدم حضرت انسان و پس او را سوی خود خواند و همی کرد بوی صنع خود اظهار که از دیدن آثار برد ره بمؤثر کند اقرار پس از دیدن قدرت بمقدر نگرد صورت و در دل فتدش عشق مصور شودش معرفتی حاصل و از شوق ستایش کند آن پاک خدائی که پی بندگی خویش بپوشاند چنین خلعت هستی ببر مرد و زن و پیر و جوان شاه و گدا باز در این باب شنو قول خداوند جهان عز علا را (وما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون) باری ای آدم خاکی تو گل سرسبد عالم ایجادی و عالم همه آن تو بود بیشتر از جن و ملک رفعت و شان تو بود جنت فردوس بتحقیق مکان تو بود نیک نظر کن سوی اشیاء که ز علوی و ز سفلی ره عشق تو سپارند و همه رو بتو دارند بر آنند که خود بر تو رسانند تو رو سوی خدا کن برهش خویش فنا کن بدر خالق یکتا ز ادب پشت دوتا کن بنگر از تو چه حق خواسته آن دین ادا کن تو مپندار عبث خلق شده بیهده از نیست بهست‌ آمدی آیا نشنیدی ز خداوند که فرمود عبث خلق نکردیم شما را (افحسبتم انما خلقناکم عبثا) عالم از بهر تو شد خلق و تو از بهر عبادت که بری ره بسعادت رهی از قید شقاوت چه بمعنی چه بصورت بزنی دامن همت بکمر از پی طاعت بهوای دل خود ره نسپاری شنوی حکم حق و در عمل آری ز صلوه و ز صیامش ز حلال و ز حرامش نکنی غفلت و کامل کنی اسلام خود آنگه بتولای‌ امیری که بود فرض ولایش بستوده است خدایش همه عالم بفدایش که نشد بعث رسل جز که شود عالم انسانیت آباد که آن معنی انسان شود از پرده نمایان بشناسند خلایق حق از آن مظهر یزدان تیر اربعث رسل بهر وی‌ آمد ز چه در خم غدیر‌ امر مؤکد ز خداوند بختم رسل احمد (ص) که بگو آنچه که دانی و گر آنرا نرسانی نرسانیده‌ئی ای شاه بمخلوق تو پیغام خدا را (یا ایه الرسول بلغ ما انزل الیک من ربک و ان لم تفعل فما بلغت رسالته والله یعصمک من الناس) شد چو مأمور بدین‌ امر شه کشور دین حامل فرقان مبین ماه سما شاه زمین ختم رسل عقل کل آئینهٔ وجه احد احمد (ص) گهر افشاند ز لعل لب جانبخش که بایست مرا منبری آنگه ز جهاز شتر آن قوم نمودند بپا منبر و بنشست بر آن سید عالم نبی امی اکرم برخی همچو گل افروخته نی‌نی که رخش لطف و ملاحت به گل‌ آموخته مردم همگی دیده بر او دوخته خلقی شده سرگرم تماشای جمالش بفلک نور روان از رخ خورشید مثالش نه همین خلق زمین گشته بر اومات که حیران شده بر وی همه سکان سماوات پس آن مظهر آیات و کرامات پس از بسمله بنهاد بدین خطبه بنا حمد و ثنا را (الحمدالله الذی علا فی توحده و دنی فی تفرده و جل فی سلطانه و عظم فی ارکانه و احاط بکل شیئی و هو فی مکانه و قهر جمیع الخلق بقدرته و برهانه مجیداً لم یزل محموداً لایزال) از پس حمد حق آن شمع شبستان هدایت شه اقلیم رسالت قمر برج نبوت بملا گفت بامت که رساندم بشما آنچه که بر من برسید از حق و تقصیر نکردم بخلایق در رحمت بگشودم همه را راه سلامت بنمودم بشما آنچه که گفتم همه از قول خدا بود و مبرا ز هوی بود کنون هست مرا در نظر‌ امری که در آن امر سه نوبت شده جبریل بمن نازل و تاکید بتبلیغ همی کرده در این منزل و آن نیست مگر اینکه بگویم به سفید و به سیه تا همه دانند علی هست وصی من و از بعد من او راست خلافت بود او در خور تشریف‌ امامت بر من رتبه او رتبه هرون بر موسی است نبی نیست دگر بعد من و او بشما سید و مولی است برد تا که شما را بره راست مسازید رها دامن این راهنما را (فاعلم کل ابیض و اسودان علی بن ابیطالب اخی و وصی و خلیفتی من بعدی الذی محله منی محل هرون من موسی الا انه لانبی بعدی و هو ولیکم) ایها الناس ز کف دین خدا را مگذارید ره کفر و ضلالت مسپارید کتابی که خداوند فرستاده محقر مشمارید بیابید رموزش ببر حیدر کرار که او هست بآیات خدا کاشف اسرار بجوئید تمسک بوی و جان خود آزاد کنید از غم محشر دل خود شاد کنید این سخن ای قوم بدانید که بی‌مهر علی (علیه‌السلام) راه بمقصود نیابید بکوشید به حبّش که نعیم است و بترسید ز بغضش که جحیم است پس آنشاه بر آورد علی را بمکان و رفعناه و بگفتا بهر آنکس که منم سید و مولی علی او راست یقین سید و مولی و رسانید بگوش همه تا شام ابد این سخن روح فزا را‌ (من کنت مولاه فهذا علی مولاه و هو علی بن ابیطالب اخی و وصی) باز فرمود که ای قوم بدانید پس از من علم دین بکف حیدر صفدر بود و بعد وی اندر کف اولاد کرامش بهمه فرض بود طاعتشان هست همه خصلت من خصلتشان بر همه خلقند چو من هادی و رهبر همه پاکند و مطهر همه پویند ره دین من افزاید از آنها بجهان رونق آئین من از جمله آنهاست یکی مهدی قائم که بود دوره او باقی و دائم کند او حکم بحق یعنی از او نیست که بر صورت ظاهر نگرد دست تصرف سوی باطن نبرد بلکه بباطن کند او حکم و فرازد علم عدل و نگونسار کند رأیت بیداد غرض داد نشان بعد علی سلسله پاک‌ امامان عظام نقباء نجبا را (ائمه قائمه فیهم المهدی الی یوم القیامه الذی یقضی باالحق) کرد پس‌ امر به بیعت همه را با شه مردان پی بیعت همه گشتند سوی شاه شتابان ولی از مکر گروهی و گروه دگری از ره ایقان خنک آنانگه از آنشاه گرفتند در آن مرحله دامان نبد ار قسمت من اینکه در آنروز زنم چنک بدامان علی شکر که از لطف خدای ازلی‌ آمدم ‌امروز بکف دامن صابر علی آن زادهٔ آزاده حیدر گل گلزار پیمبر بدلم نور علی تافته از روی نکویش بلی این شاخ بتحقیق از آن اصل بود بی‌سخن این جوی بدان بحر کرم وصل بود فخر من این بس که بگویند صغیر است غلامی ز وی الحاصل از آن قوم چو بگرفت نبی بهر علی بیعت و آن‌ امر باتمام رسانید بیاورد بر او حضرت جبریل به فرمان خدا آیهٔ تکمیل و فرو خواند بر‌ امت نبی ابطحی آن آیه سر تا بسر احسان و عطا را (الیوم اکملت دینکم و اتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام...)