Сипеҳри илму ҷаҳони фазилати онкӣ буд

سپهر علم و جهان فضیلت آنکه بود

Ба ҷанби қадари ту пастии сипеҳри аъло ро

به جنب قدر تو پستی سپهر اعلا را

Ту он Масеҳи сириштӣ ки мекунад ботил

تو آن مسیح سرشتی که می کند باطل

Лабат ба гоҳи сухани мӯъҷизи масеҳо ро

لبت به گاه سخن معجز مسیحا را

Тўӣӣ ки накҳати лутф ту карда шарманда

توئی که نکهت لطف تو کرده شرمنده

Шумоем гули сӯрӣу машки сороро

شمایم گل سوری و مشک سارارا

Бақадр рутбаи зчори ИМАоти он халқӣ

بقدر رتبه زچار امهات آن خلقی

Ки аз вуҷӯди ту фахраст ҳафт обо ро

که از وجود تو فخر است هفت آبا را

Зтиби лутфи ту хиҷлати фазои таббат ро

زطیب لطف تو خجلت فضای تبت را

Збўии халқи ту ғайрати насими Санъо ро

زبوی خلق تو غیرت نسیم صنعا را

Агар чаҳ ман ба камоли ту дар тариқи адаб

اگر چه من به کمال تو در طریق ادب

Бурун ниҳодаам аз ҳади хештани по ро

برون نهاده ام از حد خویشتن پا را

Ту низ аз суханони кноит омезӣ

تو نیز از سخنان کنایت آمیزی

Ки май гудозад чун муми санги хоро ро

که می گدازد چون موم سنگ خارا را

Чунон зхўиши брнҷондм ки рнҷоннд

چنان زخویش برنجاندم که رنجانند

Зхўиштни дили ҳсоди ҷони аъдо ро

زخویشتن دل حساد جان اعدا را

Вале ба гуфта саъдӣ ки кардааст хаҷал

ولی به گفته سعدی که کرده است خجل

зи насри хеши сурайёи зи шеъри шуъаро ро

ز نثر خویش ثریا ز شعر شعرا را

« ба дӯстӣ ки агар заҳр ёбам аз дастат

«به دوستی که اگر زهر یابم از دستت

Чунон ба сидқ воридат хӯрам ки ҳлўоро »

چنان به صدق واردت خورم که حلوارا»

Фалаки ҷнобо эй онкӣ мунфаил созад

فلک جنابا ای آنکه منفعل سازد

Фурӯғи рои ту хуршеди олами ороро

فروغ رای تو خورشید عالم آرارا

Барои мадҳи ту ҳар дами баҳона Эй ҷӯям

برای مدح تو هر دم بهانه ای جویم

Збси мудом ба дил дорам ин таманно ро

زبس مدام به دل دارم این تمنا را

Вале чигуна мдиҳи ту чун манӣ гуяд ?

ولی چگونه مدیح تو چون منی گوید؟

Ки карда мадҳи ту оҷизи ҷрири воъшӣ ро

که کرده مدح تو عاجز جریر واعشی را

зи назм хеш кунам шарми баҳри мадҳати ту

ز نظم خویش کنم شرم بهر مدحت تو

Чу оварам ба бенон хома ӣ гуҳари зоро

چو آورم به بنان خامه ی گهر زارا

Ғариқи муваҷҷаҳ ӣ дарёӣ хиҷлатаст оре

غریق موجه ی دریای خجلت است آری

Касе ки қатра фиристад ба тӯҳфаи дарё ро

کسی که قطره فرستد به تحفه دریا را

Кунад насими баҳорон ба даҳр то хуррам

کند نسیم بهاران به دهر تا خرم

Чу нахли тӯбо ҳар солаи боғу саҳро ро

چو نخل طوبی هر ساله باغ و صحرا را

Ниҳоли умри ту дар боғи даҳри хуррами бод

نهال عمر تو در باغ دهر خرم باد

Ба ғоятӣ ки занад таънаи боғи тўбо ро

به غایتی که زند طعنه باغ طوبا را