эй васфи ҷамоли ту ба аз ҷумлаи ҳикоёт

ای وصف جمال تو به از جمله حکایات

Ишқи ту ба вайрона ӣ дили ганҷи съодот

عشق تو به ویرانه ی دل گنج سعادات

Аз бас ки ба ҷон омадаам бе рухи зебот

از بس که به جان آمده‌ام بی‌رخ زیبات

Поёни шаби ҳиҷр ту хоҳам паии ҳоҷот

پایان شب هجر تو خواهم پی حاجات

Ҳар гуҳ ки бар орм ба фалаки дасти муноҷот

هر گه که بر آرم به فلک دست مناجات

эй онкӣ буд ҷоми пар аз бода ӣ нобут

ای آنکه بود جام پر از باده ی نابت

Бо муддаӣон менагарм масту харобат

با مدعیان می نگرم مست و خرابت

Ҳар гуҳ ки паёмии даҳум инаст ҷавобат

هر گه که پیامی دهم این است جوابت

Коими зираи лутфи шаби ҳиҷр ба хобат

کآیم ز ره لطف شب هجر به خوابت

Дар дида ӣ ман хоби шаби ҳиҷри ту ҳайҳот

در دیده ی من خواب شب هجر تو هیهات

эй роиҳа ӣ зулфи ту чун боди баҳорӣ

ای رایحه ی زلف تو چون باد بهاری

Хат ту кунад хӯн ба дили машки тторӣ

خط تو کند خون به دل مشک تتاری

Аз шарми лабати лаъл ба маъдани мутаворӣ

از شرم لبت لعل به معدن متواری

Ҳам ҷон диҳад ва ҳам бастанд лабати оре

هم جان دهد و هم بستاند لبت آری

Аз муъҷизаи исо будат беш каромот

از معجزه عیسی بودت بیش کرامات

эй хат ба рахти ҳамчуи клФ бар маи тобон

ای خط به رخت همچو کلف بر مه تابان

Аз боғи тугар сар зад хории ду се чандон

از باغ تو گر سر زد خاری دو سه چندان

Ғам нест ки бехорў хасӣ нест гулистон

غم نیست که بی خارو خسی نیست گلستان

Хати срздаҳи зи он рух вале аз туррау мижгон

خط سرزده ز آن رخ ولی از طره و مژگان

Пайдо буд аз ҳасани ту осору ъломот

پیدا بود از حسن تو آثار و علامات

Хубон ки марои раҳзани дил офат дайнанд

خوبان که مرا رهزن دل آفت دینند

Доими паии озори дилу ҷон ба камӣнанд

دایم پی آزار دل و جان به کمینند

Ин қавми збс бо ман длхстаҳ чунинанд

این قوم زبس با من دلخسته چنینند

Аз сайли сиришкам ба фиғон аҳл заминанд

از سیل سرشکم به فغان اهل زمینند

Вази шуълаи оҳам ба ҳазари аҳли самовот

وز شعله آهم به حذر اهل سماوات

Фардо ки бар оранди марои маст ба маҳшар

فردا که بر آرند مرا مست به محشر

Гирад магар алтоф ваем даст ба маҳшар

گیرد مگر الطاف ویم دست به محشر

Зинҳор мапиндор ки Эверест ба маҳшар

زنهار مپندار که اورست به محشر

Фарқӣ ки миёни ман ва ӯ ҳаст ба маҳшар

فرقی که میان من و او هست به محشر

Ман мунфаил аз маъсиятами шайхи зтоъот

من منفعل از معصیتم شیخ زطاعات

Май бо ту хӯрд муддаӣу хӯни ҷигари ман

می با تو خورد مدعی و خون جگر من

Монам чаҳ умед ба кӯии ту дигар ман ?

مانم چه امید به کوی تو دگر من؟

Бастами зи сари кӯии нави даии бори сафари ман

بستم ز سر کوی نو دی بار سفر من

Бегонаи чунон муътабари имрӯз ки бар ман

بیگانه چنان معتبر امروز که بر من

Саҳласт ки ҷӯяд ба сегон ту мубоҳот

سهل است که جوید به سگان تو مباهات

Аз бскаҳи ғами ишқи ту дар дили бФзўдм

از بسکه غم عشق تو در دل بفزودم

Гӯй аз ҳамаи ушшоқ ба ишқати брбўдм

گوی از همه عشاق به عشقت بربودم

Бисёр накӯёни ҷаҳонро бстўдм

بسیار نکویان جهان را بستودم

Ҳар ҷой ки аз мусҳаф хӯбӣ багушӯдам

هر جای که از مصحف خوبی بگشودم

Дар шан ту дидам шудаи нозили ҳамаи оёт

در شان تو دیدم شده نازل همه آیات

эй нахли таманнои ман аз васли ту пари бор

ای نخل تمنای من از وصل تو پر بار

Ҳаргиз натавонам ки бабандам здрти бор

هرگز نتوانم که ببندم زدرت بار

Якбор ба базмат агарам бахт диҳад бор

یکبار به بزمت اگرم بخت دهد بار

Аз пои занам то ба сарати бӯса ба як бор

از پای زنم تا به سرت بوسه به یک بار

Солики натавонад ки кунад таии мақомот

سالک نتواند که کند طی مقامات

То зиндаам аз кӯии ту маҳҷӯр нигарадам

تا زنده ام از کوی تو مهجور نگردم

Пирои ман ғулмон ва бар ҳур нигарадам

پیرا من غلمان و بر حور نگردم

Ҳар ҷои рӯм аз кӯии ту мастур нигарадам

هر جا روم از کوی تو مستور نگردم

Донистаи мудом аз бар ту давр нигарадам

دانسته مدام از بر تو دور نگردم

Он нест ки чандон накунам дараки кинояот

آن نیست که چندان نکنم درک کنایات

Рӯзии ду се рафтам ба паии ҳурмати зоҳид

روزی دو سه رفتم به پی حرمت زاهد

Кардем чу ( саҳоб ) аз дилу ҷони хизмати зоҳид

کردیم چو (سحاب) از دل و جان خدمت زاهد

Дилгир шудам оқибат аз улфати зоҳид

دلگیر شدم عاقبت از الفت زاهد

Акнӯн ки пушаймон шуда аз суҳбати зоҳид

اکنون که پشیمان شده از صحبت زاهد

Шояд ки змн бигузарӣ , эй пери харобот

شاید که زمن بگذری، ای پیر خرابات

ӣ васли ту ҷони прўрўи ҳиҷрони ту ҷонкоҳ

ی وصل تو جان پرورو هجران تو جانکاه

То кӣ зҷФои ту расонам ба фалаки оҳ ?

تا کی زجفای تو رسانم به فلک آه؟

Акнӯн ки надории хабар аз оҳи саҳаргоҳ

اکنون که نداری خبر از آه سحرگاه

эй маи бабрами шиква ӣ ҷаврат ба шаҳаншоҳ

ای مه ببرم شکوه ی جورت به شهنشاه

Шоҳӣ ки буд дарга ӯ қибла ӣ ҳоҷот

شاهی که بود درگه او قبله ی حاجات

Он каз схтши тарки фалак Зуҳра кунад чок

آن کز سخطش ترک فلک زهره کند چاک

Аҳсоӣ ҷалолаш набӯд дар хури идрок

احصای جلالش نبود در خور ادراک

Шери фалакаши сайд заъифӣаст ба фитрок

شیر فلکش صید ضعیفی است به فتراک

Султони ҷаҳони Фтҳъълии шоҳ ки афлок

سلطان جهان فتحععلی شاه که افلاک

Аз бандагии ҳазрат ӯ ҷустаи мубоҳот

از بندگی حضرت او جسته مباهات

ё раб ба дараш қомати афлоки нигуни бод

یا رب به درش قامت افلاک نگون باد

Аз кӯҳи виқораш ба дили хораи сукӯни бод

از کوه وقارش به دل خاره سکون باد

Аз на фалак ва шаш ҷиҳаташи малики фузуни бод

از نه فلک و شش جهتش ملک فزون باد

Зотши зҳўодси абадулдаҳри масӯни бод

ذاتش زحوادث ابدالدهر مصون باد

Аз мъдлтши даҳри масӯн аз ҳамаи офот

از معدلتش دهر مصون از همه آفات