Соҳиби султони нишони дастури аъзами шамси аддӣн

صاحب سلطان نشان دستور اعظم شمس الدین

эй ҷалоли рифъататро авҷи гардуни пойгоҳ

ای جلال رفعتت را اوج گردون پایگاه

Чун зи сидри остони ҳазрати ту бргзшт

چون ز سدر آستان حضرت تو برگذشت

Шояд ар саҷда барандаш ҳар замони хуршеду моҳ

شاید ار سجده برندش هر زمان خورشید و ماه

Чашмаи хуршедро хӯн гардад аз баҳри ту дил

چشمه خورشید را خون گردد از بهر تو دل

Чун кунад андари замири олами орояти нигоҳ

چون کند اندر ضمیر عالم آرایت نگاه

Гардаии рухсат ки бӯсади остонатро фалак

گردهی رخصت که بوسد آستانت را فلک

Ҳар замон аз ғояти шодӣ бар андозад кулоҳ

هر زمان از غایت شادی بر اندازد کلاه

Чун ба дори алмалики ҳикмат подшоҳӣ ме сазад

چون به دار الملک حکمت پادشاهی می‌سزد

Гар буд қадари туро аз чархи атласи боргоҳ

گر بود قدر تو را از چرخ اطلس بارگاه

Муддатӣ шуд то накардӣ дар хало ва дар мулло

مدتی شد تا نکردی در خلا و در ملا

Ёди ман корам азон шӯрида шуд ҳолами табоҳ

یاد من کارم ازان شوریده شد حالم تباه

Худ наме доне ки аз ман рӯй бартобад тараб

خود نمی‌دانی که از من روی برتابد طرب

Гар набошад сади иқболати марои пушту паноҳ

گر نباشد سد اقبالت مرا پشت و پناه

Гар хилоф ростӣ карданд нақулӣ нест ғам

گر خلاف راستی کردند نقلی نیست غم

Ҳаст бар тасдиқи қавли ман замири ту гувоҳ

هست بر تصدیق قول من ضمیر تو گواه

Ҳақ ҳаме донад ки аз ман бад наёяд дар вуҷӯд

حق همی داند که از من بد نیاید در وجود

Вар дар омад худ куҷо шуд халъати сами аҷтбоаҳ

ور در آمد خود کجا شد خلعت ثم اجتباه

Вари ҳамаи худ ростаст он байти ёдовар ки гуфт :

ور همه خود راست است آن بیت یاد‌آور که گفت:

Аз бузургон афв бошад вази фурӯи дастони гуноҳ

از بزرگان عفو باشد وز فرو دستان گناه