зи шавқи малики чини оҳӣ бар оварад

مرا چو یاد ز یار و دیار خویش آید

Ба наргиси зори об аз дил дар оварад

هزار نالهٔ زار از درون ریش آید

Шуд аз оҳи малики хуршед дар тоб

نشسته در پس زانوی غربتم شب و روز

Маликро гуфт : к-эии шамъи ҷҳонтоб

خدای داند ازین پس مرا چه پیش آید