Банди аввал

بند اول

Тӯҳфаи ҳамду санои мадҳу дуои зи аввали субҳи азалу оқибати шоми абади лоиқу шоистау зебандаи даргоҳи худованди қадӣмӣу карӣмӣу раҳимӣу азимӣу Муқӣмӣу ҳалимӣу ълимӣ ва ҳакимӣаст чаҳ зотш чаҳ сафоташ буд аз ҳодисаи айбу нақоиси барӣу поку мърӣ ва мубаррост зи таркибу зи ташбеҳу уқули уқалои мот , зи идроку тамизи вай ва аз ҳбзу андишە ва аз ваҳму гумони бартар ва болотару беруни зи ҳудӯду ҷиҳат ва ҳеҷ маҳаллӣ ва маконе набӯд ҷои вайу холӣ аз ӯ рустаи зи ҳамчашмӣу ворастааи зи аздоду зи андод ва буд фарди зи ашёъ ва падедор шуд аз санъат ва аз ҳикмат ва аз хилқат ӯ олами Лоҳутӣу носутӣу малику малакӯту ҷабаруту қаламу лавҳу ҳиҷоботу мақомот ва бапушед радои карам аз лутф ба болой банӣ одам ва бинмуд макрами ҳамагиро зи убудийят ва аз ҷинс малик дод фузуни рутбаи волое ва бахшед камолу хираду фаҳм ва зад аз абдии атънии басари перу ҷавони афсар ва он канзи хФиро ки ниҳон буд зи абсори падедор ба бозор ҷаҳон карду раҳи маърифати хеш ба ашёъ бинмуд ва дар алтоф бар ваии ҳама аз инсӣ ва ҷинӣ багушӯду паии такмили ҳидояти бФрстод ба иршоди расӯлони гиромии ҳамаро бо кутубу муъҷизау хориқи одоту каромот сарафроз бифармуд паии мансаби чоўўшии султони русули ҳодии кули фахри сбли Аҳмад ( с ) уммии набии Абтаҳии ҳошимии ?маккей ва бен ъам громиши асадуллоҳи алии бен абитолб ( ъ )у авлоди нкўтинти маъсӯми писандидаи он муфаххари эҷод ки ҳар як илми нусрат дайн дошта барпоу аёни сохта бар халқи худои мнҳҷи Байзоу раҳи бандагии ҳазрати якто ва намуданд ба бегонау муҳаррами ҳамагии возеҳу лоиҳ ки касеро нарасад даъвии доноӣу бенаӣу мавлоеу оқое ва ин мартабаи махсӯс буд аввалу охир чаҳ ба дунё чаҳ ба уқбо ба касоне ки худованди таъолии зи раҳи лутфи расо бар қадашони сохтаи ташрифи ксо ро

تحفه حمد و ثنا مدح و دعا ز اول صبح ازل و عاقبت شام ابد لایق و شایسته و زیبنده درگاه خداوند قدیمی و کریمی و رحیمی و عظیمی و مقیمی و حلیمی و علیمی و حکیمی است چه ذاتش چه صفاتش بود از حادثه عیب و نقایص بری و پاک و معری و مبراست ز ترکیب و ز تشبیه و عقول عقلا مات، ز ادراک و تمیز وی و از حبز و اندیشە و از وهم و گمان برتر و بالاتر و بیرون ز حدود و جهت و هیچ محلی و مکانی نبود جای وی و خالی از او رسته ز همچشمی و وارسته ز اضداد و ز انداد و بود فرد ز اشیاء و پدیدار شد از صنعت و از حکمت و از خلقت او عالم لاهوتی و ناسوتی و ملک و ملکوت و جبروت و قلم و لوح و حجابات و مقامات و بپوشید ردای کرم از لطف به بالای بنی‌آدم و بنمود مکرم همگی را ز عبودیت و از جنس ملک داد فزون رتبه والایی و بخشید کمال و خرد و فهم و زد از عبدی اطعنی بسر پیر و جوان افسر و آن کنز خفی را که نهان بود ز ابصار پدیدار به بازار جهان کرد و ره معرفت خویش به اشیاء بنمود و در الطاف بر وی همه از انسی و جنی بگشود و پی تکمیل هدایت بفرستاد به ارشاد رسولان گرامی همه را با کتب و معجزه و خارق عادات و کرامات سرافراز بفرمود پی منصب چاووشی سلطان رسل هادی کل فخر سبل احمد(ص) امی نبی ابطحی هاشمی مکی و بن عم گرامیش اسدالله علی بن ابیطالب(ع) و اولاد نکوطینت معصوم پسندیده آن مفخر ایجاد که هر یک علم نصرت دین داشته برپا و عیان ساخته بر خلق خدا منهج بیضا و ره بندگی حضرت یکتا و نمودند به بیگانه و محرم همگی واضح و لایح که کسی را نرسد دعوی دانایی و بینایی و مولایی و آقایی و این مرتبه مخصوص بود اول و آخر چه به دنیا چه به عقبی به کسانی که خداوند تعالی ز ره لطف رسا بر قدشان ساخته تشریف کسا را

Банди дувум

بند دوم

Бишинав эй марди худои толиби асрори ҳудои як дамӣ аз қавли расӯли ду сарои ъоӣдаҳу фоидау хосияти қиссаи асҳоби ксо то ки шӯии толибу роғиб ба шиносои ин панҷ тани поки бсоӣии зи раҳи дӯстии ҷумлаи сари фахру мубоҳоти бەи афлок : чунин гуфт пайғамбар ба алии мазҳари довар ба худоӣ ки марои сохтаи мабъус ба ҳақ бар ҳамаи халқи саросар ба набуввату рисолат ки ба ҳар манзил ва ҳар маҷлис ва ҳар маҳфил аз рӯй замин ҷамъ шавад шиъаи мо аз паии бшнидни ин турфаи хабари раҳмати ҳақ бар ҳама нозил шаваду хайли млоик ба тавоф ҳама оянд зи атрофу зи яздони талаби мағфират аз баҳр якояк бинмоӣанду бە ҳар ҳамеу ғамӣ ҳар ки гирифтор буд дафъ шавад ин ғами вай ҳар ки намояди талаби ҳоҷати худро зи худованди براردи зи карами ҳоҷат ӯ қозии ҳоҷот ва аз ин муждаи амири башару шери худои шавҳари Заҳрои мутаҳҳар ба табассуми лаби ширин чу гули сурхи зи ҳам боз ва бифармуд паии шукри ҷабинро ба замини суд ва қисм хӯрд ба зоти аҳадят ки чу мо шиъаи мо руста шуд аз лутфу саодати ҳамаро ёр шуд аз бахшиши додар хушо ҳоли касоне ки пас аз мо зи шабистони адами ҷониби иқлӣми вуҷӯди омадаи кунҷӣ ба фароғати бгзиннду паии зикри чунин қиссаи ширин муборак биншинанду гул аз гулшани авсофу санои набӣу оли накӯи фоли баланди афсар ва иқбол бичинанд ва бароранд зи баҳри талаби мағфирати зумраи аҳбоби худ аз мъшри ислом з бигузаштау оянда ба назд аҳади фарди зи ихлоси зану марди ҳамаи дасти дуоро .

بشنو ای مرد خدا طالب اسرار هدی یک دمی از قول رسول دو سرا عائده و فایده و خاصیت قصه اصحاب کسا تا که شوی طالب و راغب به شناسایی این پنج تن پاک بسائی ز ره دوستی جمله سر فخر و مباهات بە افلاک: چنین گفت پیغمبر به علی مظهر داور به خدایی که مرا ساخته مبعوث به حق بر همه خلق سراسر به نبوت و رسالت که به هر منزل و هر مجلس و هر محفل از روی زمین جمع شود شیعه ما از پی بشنیدن این طرفه خبر رحمت حق بر همه نازل شود و خیل ملایک به طواف همه آیند ز اطراف و ز یزدان طلب مغفرت از بهر یکایک بنمایند و بە هر همی و غمی هر که گرفتار بود دفع شود این غم وی  هر که نماید طلب حاجت خود را ز خداوند برآرد ز کرم حاجت او قاضی حاجات و از این مژده امیر بشر و شیر خدا شوهر زهرای مطهر به تبسم لب شیرین چو گل سرخ ز هم باز و بفرمود پی شکر جبین را به زمین سود و قسم خورد به ذات احدیت که چو ما شیعه ما رسته شد از لطف و سعادت همه را یار شد از بخشش دادار خوشا حال کسانی که پس از ما ز شبستان عدم جانب اقلیم وجود آمده کنجی به فراغت بگزینند و پی ذکر چنین قصه شیرین مبارک بنشینند و گل از گلشن اوصاف و ثنای نبی و آل نکو فال بلند افسر و اقبال بچینند و برآرند ز بهر طلب مغفرت زمره احباب خود از معشر اسلام ز بگذشته و آینده به نزد احد فرد ز اخلاص زن و مرد همه دست دعا را.

Банди сеюм

بند سوم

Гуфтам алхираҳи Фотимаи тоҳираи зокиаҳи Марзияи сидиқаи кубро ки яке рӯзи шаҳи тахти лъмрки маи авранги Фтрзии хури гардуни набуввати гуҳари баҳри ҷалолат ки буд дар ятеми садафи тайифаи ъбдмноФи Аҳмади Ясриби ватани Маккаи мақом аз дар ҳуҷраи рухи зебои длорои нкўсохти падедору зи ҳам боз бифармуд лаби лаъли гуҳарбор ки эй Фотимаи духтари неки ахтар ман гашта марои заъфи ҳувайдо ба бадан , гуфтамаш эй боби паноҳи ту худои боди зи заъфу падарам боз бифармуд ки бар хезу ксоӣӣ ки ямонӣ аст биовар з барои ман ва ӯро зи сар меҳр бпушон ба танам Фотима бинмуд ксоро бабри боби муҳайё ва бапушед бидон пайкари зебо ва чу хуршеди ниҳони гашти саропо ба саҳоб ва чу маи чордаҳи пинҳон ба ҳиҷобу з Рахш карда тлأлў ба фалаки нур ту гуфтӣ ки магари бадар тамомасту рухи меҳри фурӯзони мутаворӣ ба ғмомаст , пас онгоҳ аён шуд з дар ҳуҷраи шаҳи сабзи қабои сарвари арбоби вафои қиблаи асҳоби дуои каъбаи дайни роҳбару малики яқини он ки буд номи громиш ҳасан кард саломии зи адаб дар бар модар ба ҷавобаши ду лаби Фотима чун ғунчаи бишкуфтаи зи ҳам вошд ва гуё шуду бсрўд ки эй нури ду чашму самари қалби ман аз ман ба ту ҳам боди салом онгаҳе аз модари худ боз бипурсед ҳасан гуфт ки ин буии хуш аз чист дар ин ҳуҷра магар кист худ ин роиҳаи тайиба гуё буд аз ҷади громм ба ҳасан гуфт дигар Фотимаи к-эии равшании дида буд ҷади ту дар зери ксои эмину хобида ва оварад ҳасан рӯй бидон сӯй ва бар ҷад накӯ кард саломӣ ва талаб кард ба дохил шудани зери ксои рухсатӣ аз ҷади гиромӣ ва пас аз изни зи пайғамбари номии з шааф шуд бксои дохил ва бар қурби набии восил ва гардид ду кавкаб ба яке бурҷи қарин ва ду ма аз як қлки қадар намӯдор шуду гашти ду рӯҳ аз бадании фарди намоён ва ду ҷон шуд ба тании зоҳир ва алҳақ ки дўӣӣ рафт ва яке омаду зини баъди зи инсоф ба чашмӣ ки басираст ва аз ин нукта хабираст ва буд аҳвалӣ аз дидаи ваии давр ва ба ҷуз як натавон хонд ду торо .

گفت ام‌الخیره فاطمه طاهره زاکیه مرضیه صدیقه کبری که یکی روز شه تخت لعمرک مه اورنگ فترضی خور گردون نبوت گهر بحر جلالت که بود در یتیم صدف طایفه عبدمناف احمد یثرب وطن مکه مقام از در حجره رخ زیبای دلارای نکوساخت پدیدار و ز هم باز بفرمود لب لعل گهربار که ای فاطمه دختر نیک اختر من گشته مرا ضعف هویدا به بدن، گفتمش ای باب پناه تو خدا باد ز ضعف و پدرم باز بفرمود که بر خیز و کسائی که یمانی است بیاور ز برای من و او را ز سر مهر بپوشان به تنم فاطمه بنمود کسا را ببر باب مهیا و بپوشید بدان پیکر زیبا و چو خورشید نهان گشت سراپا به سحاب و چو مه چارده پنهان به حجاب و ز رخش کرده تلألو به فلک نور تو گفتی که مگر بدر تمام است و رخ مهر فروزان متواری به غمام است، پس آنگاه عیان شد ز در حجره شه سبز قبا سرور ارباب وفا قبله اصحاب دعا کعبه دین راهبر و ملک یقین آن که بود نام گرامیش حسن کرد سلامی ز ادب در بر مادر به جوابش دو لب فاطمه چون غنچه بشکفته ز هم واشد و گویا شد و بسرود که ای نور دو چشم و ثمر قلب من از من به تو هم باد سلام آنگهی از مادر خود باز بپرسید حسن گفت که این بوی خوش از چیست در این حجره مگر کیست خود این رایحه طیبه گویا بود از جد گرامم به حسن گفت دگر فاطمه کای روشنی دیده بود جد تو در زیر کسا ایمن و خوابیده و آورد حسن روی بدان سوی و بر جد نکو کرد سلامی و طلب کرد به داخل شدن زیر کسا رخصتی از جد گرامی و پس از اذن ز پیغمبر نامی ز شعف شد بکسا داخل و بر قرب نبی واصل و گردید دو کوکب به یکی برج قرین و دو مه از یک قلک قدر نمودار شد و گشت دو روح از بدنی فرد نمایان و دو جان شد به تنی ظاهر و الحق که دوئی رفت و یکی آمد و زین بعد ز انصاف به چشمی که بصیر است و از این نکته خبیر است و بود احولی از دیده وی دور و به جز یک نتوان خواند دو تا را.

Банди чаҳорум

بند چهارم

Гашти онгоҳ чу моҳ аз уфуқи ҳуҷраи намоёни рухи фархундаи зебандаи рухшанда то бандаи Меҳрӣ ки сипеҳри азимати рости шарафи хусрави анҷуми ҳашаму шоҳи млоики хадаму зинати оғӯши набии сибти расӯли арабии маънии соруллоҳии он кас ки шуд иқлӣми шаҳодат зу ҷўдш ба сафи крббло то абадулдаҳри муназзами шаҳи гулгуни кафани оли ъабои куштаи аташон ки буд Фотимаро нури ду айни сарвари мазлӯми ҳусайн ( ъ ) кард бар Фотима аз меҳри саломӣ ва чунин гуфт ки эй моам гиромӣ ба машомам расад аз мшкўии ту буии нкўӣӣ ки ту гӯйӣ буд он роиҳа чун буии хуши ҷади ман онгоҳи бшири бен сухании сохт лаби хеши чунин Фотима гуё аёқўти дили қӯти ҷони нури басари лухти ҷигари ҷади гароами тавбаи ҳамроҳи ҳасани онкӣ буд бо ту бародар шудаи осӯда дар ин зери ъабо , хомси асҳоби ксои гашти равони ҷониб солорамам зеби мноФхр ҳарам кард саломӣ ба пайғамбар талабед изни духул ва ба ксои сохт мақар шод шуд аз марҳамати ҷаду бародар чу шуданд он се тан аз оли ъабои ҷамъ ба як ҷои з миён рафт дигар шубҳау тслит ва босабот расед ояти тавҳид ва дар ин лаҳза шуд аз машриқи он ҳаҷар , волои рухи нӯронии сҳри набии поки алии бен абитолб ( ъ ) фархундаи сайри толеъ ва бинмуд саломии бабри Фотима ва гуфт ки бар шома ман мерасад имрӯзи зи мшкўии ту бўӣӣ ки шабиҳаст ба буии хуши ибн ъам волои муъаллаи ҳасби ман ба ҷавоби асадуллоҳи лаби Фотима тоҳира гардид чу гули боз ки имрӯз падар карда маро аз қадами хеши сарафроз ва ба ҳамроҳии сибтин ту дар зери ксои сохтаи моўӣ , шуд аз ин муждаи алии шоду Фрҳноку равони гашт ба сӯии набии Абтаҳӣ ва кард салом ва талабед изни бпиўст ба пайғамбару шблини накӯи хислати хуши тинату ҷамъияти он чаҳор нафари сохт қавии чаҳор тарафи қоимаи арш ва шуд аз на фалак ва шаш ҷиҳати овози тҳёти ҳувайдо ва сар афрохт паии фахрияи чаҳор унсур ва болид маволеди слосу бстўднди якояк ба чунин мкрмту мўҳби хоси худоро .

گشت آنگاه چو ماه از افق حجره نمایان رخ فرخنده زیبنده رخشنده تا بنده مهری که سپهر عظمت راست شرف خسرو انجم حشم و شاه ملایک خدم و زینت آغوش نبی سبط رسول عربی معنی ثاراللهی آن کس که شد اقلیم شهادت زو جودش به صف کرببلا تا ابدالدهر منظم شه گلگون کفن آل عبا کشته عطشان که بود فاطمه را نور دو عین سرور مظلوم حسین(ع) کرد بر فاطمه از مهر سلامی و چنین گفت که ای مام گرامی به مشامم رسد از مشکوی تو بوی نکوئی که تو گویی بود آن رایحه چون بوی خوش جد من آنگاه بشیر بن سخنی ساخت لب خویش چنین فاطمه گویا ایاقوت دل قوت جان نور بصر لخت جگر جد گرام توبه همراه حسن آنکه بود با تو برادر شده آسوده در این زیر عبا، خامس اصحاب کسا گشت روان جانب سالار امم زیب منافخر حرم کرد سلامی به پیغمبر طلبید اذن دخول و به کسا ساخت مقر شاد شد از مرحمت جد و برادر چو شدند آن سه تن از آل عبا جمع به یک جا ز میان رفت دگر شبهه و تثلیت و باثبات رسید آیت توحید و در این لحظه شد از مشرق آن حجر، والا رخ نورانی صهر نبی پاک علی بن ابیطالب(ع) فرخنده سیر طالع و بنمود سلامی ببر فاطمه و گفت که بر شامه من می‌رسد امروز ز مشکوی تو بوئی که شبیه است به بوی خوش ابن عم والای معلی حسب من به جواب اسدالله لب فاطمه طاهره گردید چو گل باز که امروز پدر کرده مرا از قدم خویش سرافراز و به همراهی سبطین تو در زیر کسا ساخته ماوی، شد از این مژده علی شاد و فرحناک و روان گشت به سوی نبی ابطحی و کرد سلام و طلبید اذن بپیوست به پیغمبر و شبلین نکو خصلت خوش طینت و جمعیت آن چهار نفر ساخت قوی چهار طرف قائمه عرش و شد از نه فلک و شش جهت آواز تحیات هویدا و سر افراخت پی فخریه چهار عنصر و بالید موالید ثلاث و بستودند یکایک به چنین مکرمت و موهب خاص خدا را.

Банди панҷум

بند پنجم

Дид чун ояти узамои худои ҳазрати сидиқаи куброи падару шавҳари волои гуҳари хеш ба ҳамроҳи ду фарзанд чу гулдаста ба ҳам бастау пайвастау ворастаа равон шуд ба сӯии хизмати пайғамбари акрами қади мавзуни паии таъзиму саломи падари хеш ба ойин ва адаб кард хам ва сохт чу ёрон дигар хоҳиши дохил шудани зери ксо , дод расӯли қршии изн ва баин бонӯии рўзоти ҷинони ҷаддаи содоти зи васли падару шавҳар ва сибтин сутӯдаи насаб хеш шуд осӯда ва гардид зи ҳамроҳӣу икрнгии ин панҷ нафари моҳасали маърифати худои зоҳиру ганҷи азали ваҳдати яктои зи пас пардаи ғайбии сӯии бозор шуҳуд омад ва маълум шуд ин нукта ки бодаст чаро панҷа шудаи муттасилу дидەии ҳақи байн чу кунӣ бози сӯй панҷа ҳувайдост ба пеши назари ориф огоҳ намӯда бەи яди қудрати худ ҳазрати яздон чаҳ аҷаби санъатӣу сӯрати покиза аз шакли аномл ки ба маънӣ ба зуҳӯри омада аз сӯрати аллоҳ мубарҳан шавад ин сари ниҳон бар ҳмەии куну макон каз самари хилқати ашёъ ғаразӣ нест тасаввур ба ҷузи ин панҷ ва бенонро ки даҳ ва чор намӯдааст худованд аз инаст каз ин панҷ тан омад ба ҷаҳон на нафар аз баҳри ҳидояти ҳамагии ҳофизи дайни набӣу Носири имону имомони псндидەии олии насаби поки хуҷастаи ҳасбу мФтрзи алтоъаҳу маъсӯми зи симои якояк буд осори рубубияту маънои алуҳияти ҳақи зоҳиру анвори худои худо боҳару пайдо шуда аз ваҷҳи вҷиаҳи ҳамагии ваҷҳи илоҳии зоти худои возеҳу лоиҳ ки ба ҳукми адади абҷадии ваҷҳ буд ваов шашу ҷими сеу ҳоء буд панҷ шуданд ин даҳ ва чаҳор оинаи талъати ҳасани азалу сайқали мроти ҷамоли абадии ҷумла ба зоти аҳади сармади якто шудаи меъёру ҳамаи мазҳари осору ҷуз ин нест маҳаки баҳри яқину шаку болҷмлаҳи пас аз ҷамъияти панҷ тани оли ъабои зери ксои гӯши намо то шинавӣ аз раҳи алтофи худованди бад-ӣни панҷ нафар бар ҳамаи халқ ба тахсӣси млоики ҳамаи ин турфаи Нидоро .

دید چون آیت عظمای خدا حضرت صدیقه کبری پدر و شوهر والا گهر خویش به همراه دو فرزند چو گلدسته به هم بسته و پیوسته و وارسته روان شد به سوی خدمت پیغمبر اکرم قد موزون پی تعظیم و سلام پدر خویش به آئین و ادب کرد خم و ساخت چو یاران دگر خواهش داخل شدن زیر کسا، داد رسول قرشی اذن و بهین بانوی روضات جنان جده سادات ز وصل پدر و شوهر و سبطین ستوده نسب خویش شد آسوده و گردید ز همراهی و یکرنگی این پنج نفر ماحصل معرفت خدا ظاهر و گنج ازل وحدت یکتا ز پس پرده غیبی سوی بازار شهود آمد و معلوم شد این نکته که بادست چرا پنجه شده متصل و دیدەی حق بین چو کنی باز سوی پنجه هویداست به پیش نظر عارف آگاه نموده بە ید قدرت خود حضرت یزدان چه عجب صنعتی و صورت پاکیزه از شکل انامل که به معنی به ظهور آمده از صورت الله مبرهن شود این سر نهان بر همەی کون و مکان کز ثمر خلقت اشیاء غرضی نیست تصور به جز این پنج و بنان را که ده و چار نموده است خداوند از اینست کز این پنج تن آمد به جهان نه نفر از بهر هدایت همگی حافظ دین نبی و ناصر ایمان و امامان پسندیدەی عالی نسب پاک خجسته حسب و مفترض الطاعه و معصوم ز سیمای یکایک بود آثار ربوبیت و معنای الوهیت حق ظاهر و انوار خدایی خدا باهر و پیدا شده از وجه وجیه همگی وجه الهی ذات خدا واضح و لایح که به حکم عدد ابجدی وجه بود واو شش و جیم سه و هاء بود پنج شدند این ده و چهار آینه طلعت حسن ازل و صیقل مرآت جمال ابدی جمله به ذات احد سرمد یکتا شده معیار و همه مظهر آثار و جز این نیست محک بهر یقین و شک و بالجمله پس از جمعیت پنج تن آل عبا زیر کسا گوش نما تا شنوی از ره الطاف خداوند بدین پنج نفر بر همه خلق به تخصیص ملایک همه این طرفه ندا را.

Банди шашум

بند ششم

Кард халлоқи фалак чун гуҳари овезаи гӯши малик аз арш ки эй хайли млоики ҳа алиўм бидонед ки ман халқ накардам ҳама на фалак ва ҳафт замини меҳру мау кули ҳиҷоботу мақомоту сҳорӣу брорӣу маҷорӣу қФору зи тлолу зи баҳору ҳамаи киштӣу зи анҳору зи ашҷору зи молоирӣу моирӣу ҷузъӣ ва куллӣу зи ғайбӣу шуҳудӣу зи макнунӣу маълумӣу мавҷӯдӣу маҳсусӣу халқи арзу ҷавҳару инсону зи ҳайвону ҷамодоту набототи тамомии магар аз дӯстӣу меҳри ҳамин панҷ тани поки мълои мзкои нкўхслти хуши тинати матбӯъи писандида ки дар зери ҳамин трФەи ксои рафтау хобида , пас онгаҳ малик сидра нишин ҳазрати ҷбрили амини суди ҷабин дар бар халлоқ мубин гуфт ки дар зери ксои бори худоё чаҳ касонанд бифармуд худованди вдўд аз паии иршод ки ҳастанд ҳамин панҷ нафари поки гуҳари нири афлоки ҷалолати шарафи байти набуввати садаф дар рисолати маи иқлӣми ҳаёи оли ъабо Фотимаасту падару шавҳар ва сибтин эмомин смонини шаҳидин Саиди бен ҳусайну ҳасани онгоҳи з довар талабед изн ва равон шуд ба замини рӯҳи аломин назд расӯл қршӣ дод саломии зи худованди ҷалил ва чу яке абди залил аз шаҳи уммии зи паии рухсати дохил шудани зери ксои хостаи дастур ва Фрҳнок шуд он ҳам ба ксои дохил ва бар қурби расӯли арабу содсии хумсаи покизаи маниши возл ва шуд ояи татҳир ба шани набӣу итрати покиза ӯ нозилу бурданди бпои зини нъми номутаноҳии зи сафои қоидаи ҳамду саноро .

کرد خلاق فلک چون گهر آویزه گوش ملک از عرش که ای خیل ملایک هه الیوم بدانید که من خلق نکردم همه نه فلک و هفت زمین مهر و مه و کل حجابات و مقامات و صحاری و براری و مجاری و قفار و ز تلال و ز بحار و همه کشتی و ز انهار و ز اشجار و ز مالایری و مایری و جزئی و کلی و ز غیبی و شهودی و ز مکنونی و معلومی و موجودی و محسوسی و خلق عرض و جوهر و انسان و ز حیوان و جمادات و نباتات تمامی مگر از دوستی و مهر همین پنج تن پاک معلای مزکای نکوخصلت خوش طینت مطبوع پسندیده که در زیر همین طرفە کسا رفته و خوابیده، پس آنگه ملک سدره نشین حضرت جبریل امین سود جبین در بر خلاق مبین گفت که در زیر کسا بار خدایا چه کسانند بفرمود خداوند ودود از پی ارشاد که هستند همین پنج نفر پاک گهر نیر افلاک جلالت شرف بیت نبوت صدف در رسالت مه اقلیم حیا آل عبا فاطمه است و پدر و شوهر و سبطین امامین ثمانین شهیدین سعید بن حسین و حسن آنگاه ز داور طلبید اذن و روان شد به زمین روح الامین نزد رسول قرشی داد سلامی ز خداوند جلیل و چو یکی عبد ذلیل از شه امی ز پی رخصت داخل شدن زیر کسا خواسته دستور و فرحناک شد آن هم به کسا داخل و بر قرب رسول عرب و سادسی خمسه پاکیزه منش واضل و شد آیه تطهیر به شان نبی و عترت پاکیزه او نازل و بردند بپا زین نعم نامتناهی ز صفا قاعده حمد و ثنا را.

Банди ҳафтум

بند هفتم

эй сипеҳр аз ту аз гардиши воруна ту дод , надонам барам аз дасти ту бод ба пеш ки шуд аз каҷравиати кохи ҳаёти тани ин пени тани ғмздаҳро рахна ба бунёд ва ҳамин итрати амҷоди зи бедоду ситамкории уммат ки шикананд нахустин зи набии ҳурмат ва дар Макка чу шуд ҳукми зи яздони буии андари паии изҳори рисолат ки кунад даъвати куффори араби рози ғўоит ба ҳидоят бирасонад ки раҳанд ҳамаи ҷҳоли табаи кори зи раҳи гумшударо сари басар аз зиллат ва аз нор ҷаҳаннам бикашанд басӯии ҷинат инкор намуданд з бе бокӣу густохӣ ва бединӣу нодонӣу адуон ва фишонданд з ҳар бому дарӣ бар сари меҳри афсараши он тайифаи хокистару пешонии нӯронӣ ӯро ки ба нури азалӣ буд мунаввар бишикастанд вази снки ситам озурда намуданд варо гавҳари дандон ва ҳамон пои шариф ки шараф ёфт аз ӯ дар шаби миъроҷ ва ҳамон мақдами маймун ки варам кард паии тоъати якто шуда олуд , ба хӯн аз асари хори муғелони зи ҷафои зани бадшакли ситами пешаи макораи малъуна бешарму ҳаёи бӯ барои аўби зишти хисоли онкӣ ба ҳмоли ҳтби гашти мулаққаби зи худованд ва бибастанд буии тӯҳмати маҷнӯнӣу каззобӣу саҳар ва биниҳоданд радояш ба гулӯ бо ҳамаи қудрат ва он шавкату иззат ки худованд ба вай дод биФшрд ба ҳар марҳалаи он раҳмати бории қадами сабру лаби хеш ба нафрин нагушӯд ва ба касе шикваи ин меҳнату озори з роФт нанамуд ва ба шиками басти ҳмиснги қаноати зи паии ҷўъ ба даргоҳ худо дошт шабу рӯз ба ғмхўории уммати ҳамагии дасти дуо то з ҷаҳон рафт сӯии малики ҷинони баради басари шеваи таслиму ризоро .

ای سپهر از تو از گردش وارونه تو داد، ندانم برم از دست تو باد به پیش که شد از کجرویت کاخ حیات تن این پن تن غمزده را رخنه به بنیاد و همین عترت امجاد ز بیداد و ستمکاری امت که شکنند نخستین ز نبی حرمت و در مکه چو شد حکم ز یزدان بوی اندر پی اظهار رسالت که کند دعوت کفار عرب راز غوایت به هدایت برساند که رهاند همه جهال تبه‌کار ز ره گمشده را سر بسر از ذلت و از نار جهنم بکشاند بسوی جنت انکار نمودند ز بی‌باکی و گستاخی و بی‌دینی و نادانی و عدوان و فشاندند ز هر بام و دری بر سر مهر افسرش آن طایفه خاکستر و پیشانی نورانی او را که به نور ازلی بود منور بشکستند وز سنک ستم آزرده نمودند و را گوهر دندان و همان پای شریف که شرف یافت از او در شب معراج و همان مقدم میمون که ورم کرد پی طاعت یکتا شده آلود، به خون از اثر خار مغیلان ز جفای زن بدشکل ستم پیشه مکاره ملعونه بی‌شرم و حیا بو برای اوب زشت خصال آنکه به حمال حطب گشت ملقب ز خداوند و ببستند بوی تهمت مجنونی و کذابی و سحر و بنهادند ردایش به گلو با همه قدرت و آن شوکت و عزت که خداوند به وی داد بیفشرد به هر مرحله آن رحمت باری قدم صبر و لب خویش به نفرین نگشود و به کسی شکوه این محنت و آزار ز رافت ننمود و به شکم بست همیسنگ قناعت ز پی جوع به درگاه خدا داشت شب و روز به غمخواری امت همگی دست دعا تا ز جهان رفت سوی ملک جنان برد بسر شیوه تسلیم و رضا را.

Банди ҳаштум

بند هشتم

Монад як духтари неки ахтари равшани гуҳар аз баъди паямбар ба ҷаҳони зори зи дарду ғами узамои падар дар ?илами мотам ва ӯро басар аз хӯни ҷигари омадаи гулгуни кафани хатми русул будтар аз ғусл ки оташ ба дар хонааш афрӯхтаи гашту дилаш аз меҳнати ин ҷуръат ва ин зулм ва ҷФосўхтаҳ гардид ваба паҳлуаш расед аз лагаду зарб дар заҳмату осеб ки шуд Муҳсини шшмоҳаҳ ӯ сиқт ва ба пеши назари шавҳараши он шоҳ ки май буд ядуллоҳи зи силӣ шудаи нилии рухи он бе каси мазлӯмаи Маъсӯмаи сидиқаи маҳзунаи афсурдаи ғмдидаҳ ва то буд маконаш ба ҷаҳони рӯзу шубони гиряи кунон ашк фишон буд зи ҳиҷрони падари зор чу мурғӣ ки зи гулшан ба қафас гашта гирифтор кашидӣ зи даруни оҳи шарар борӯ шуд аз гӯшаи байти алҳзнши нола чу ёқӯби сӯии гунбади даввор чу шаб дар назараши рӯзи ҷаҳон тор шуд аз касрати фарёду фиғонаши ҷигари аҳли Мадинаи ҳамагии хӯну зану мард ба танги омада аз нолаи он мурғи шаби оҳанг ва намекард асар бар дили онон ки намуданд зуӣ ғасби фадаки дасти вай аз заҳмати дстос ба дунёии ?данӣ буд ба хӯни ғарқау маҷрӯҳи зи баъд аз падари худ ду ма ва ним дар ин водии ғамнок дилӣ дошт зи ғами чоку ҳамеи рехтӣ аз даврӣ рӯй шаҳи лўлок ба ҳамроҳи ҳусайну ҳасани хеш ба сари хок ва задӣ шуълаи зи оҳи ҷигари сӯхта дар хирмани афлок ва касе дар брхи ваии з тасаллӣ нагушӯду нзрисўии ҷанобаш ба муҳаббат нанамуд ва ба ҳавои рухи зебои падари оқибати аламр аз ин ғамкадаи зиндон ба сӯй хулд хиромеда ба захми дили аҳбоби тамомии нек ғусса бипошеду васият ба алӣ кард ки шаб дафн кунад пайкар ӯро ки нёинди паии дафну намозаш , бирав эй чархи ҷФопишаҳ киов бар ту ва то чанд писандӣ ба расӯли арабу итрату волоади вай аз сангдилии ин ҳамаи ҷавру ҷафоро .

ماند یک دختر نیک اختر روشن گهر از بعد پیمبر به جهان زار ز درد و غم عظمای پدر در الم ماتم و او را بصر از خون جگر آمده گلگون کفن ختم رسل بود تر از غسل که آتش به در خانه‌اش افروخته گشت و دلش از محنت این جرات و این ظلم و جفاسوخته گردید وبه پهلوش رسید از لگد و ضرب در زحمت و آسیب که شد محسن ششماهه او سقط و به پیش نظر شوهرش آن شاه که می‌بود یدالله ز سیلی شده نیلی رخ آن بی‌کس مظلومه معصومه صدیقه محزونه افسرده غمدیده و تا بود مکانش به جهان روز و شبان گریه‌کنان اشک فشان بود ز هجران پدر زار چو مرغی که ز گلشن به قفس گشته گرفتار کشیدی ز درون آه شرر بارو شد از گوشه بیت‌الحزنش ناله چو یعقوب سوی گنبد دوار چو شب در نظرش روز جهان تار شد از کثرت فریاد و فغانش جگر اهل مدینه همگی خون و زن و مرد به تنگ آمده از ناله آن مرغ شب آهنگ و نمی‌کرد اثر بر دل آنان که نمودند زوی غصب فدک دست وی از زحمت دستاس به دنیای دنی بود به خون غرقه و مجروح ز بعد از پدر خود دو مه و نیم در این وادی غمناک دلی داشت ز غم چاک و همی ریختی از دوری روی شه لولاک به همراه حسین و حسن خویش به سر خاک و زدی شعله ز آه جگر سوخته در خرمن افلاک و کسی در به رخ وی ز تسلی نگشود و نظریسوی جنابش به محبت ننمود و به هوای رخ زیبای پدر عاقبت الامر از این غمکده زندان به سوی خلد خرامیده به زخم دل احباب تمامی نیک غصه بپاشید و وصیت به علی کرد که شب دفن کند پیکر او را که نیایند پی دفن و نمازش، برو ای چرخ جفاپیشه که اف بر تو و تا چند پسندی به رسول عرب و عترت و والاد وی از سنگدلی این همه جور و جفا را.

Банди нуҳум

بند نهم

Он имомӣ ки паямбари паии фармӯдаи довар ба ғадири хамаши андари назари халқи саросар ба хилофати бстўдаҳи зи самои рӯҳи аломини сӯй замин омад ва аз рабу дӯди ояи акмалати лакам динкм оварад фурӯд ва ба вилояти шаҳи уммӣ ба ҷалолу ҳасби шини ядуллоҳи бёФзўд ба ҳуззори сӯии байъат ӯ амр бифармуд ба трҳииб ба трҷиб алӣ шуд срўпои ҳамаи халқи забони наъраи бахи бах ба фалак рафт аз он Фзи ғализӣ ки чу вай по наниҳода сӯии иқлӣми вуҷӯди оқибати кори пас аз Сайиди лўлоки паии ғасби хилофат ба дар хона аш афрӯхт зи кини оташ ва дар гардан ӯ басти танобу асадуллоҳ аз ин марҳалаи дилгир ва чу ширӣ ки шавад баста ба занҷир кашиданд васии набӣ ва бен ъаму домоди громши ҳамаи рӯбаҳи сафатони икдлу икзўр аз онҷои сӯии масҷид ва он ҳуҷҷати халлоқи мубинро чу набад ёр ва муайян шуд зи ҷафо хона нишин дайни худои гашт ба бозичау дастӣ ки дар хайбар аз ӯ канда шуд аз ҷо бар сини баста ва пайваста кашидӣ асадуллоҳ аз ин ғуссаи зи дили оҳи вази афсурдагии кабиду нифоқу ҳияли уммати пайғамбари хотам ба фалак рафт аз он сияҳ бе кӣнаи пурдоғи алии нолаи ҷонкоҳ ва чаҳ шуд вақти казин дайри мҳн бол занад тоири рӯҳаш ба ҷинон кард ба миҳроби дуои насли зинои мулҷам бедайн Муродӣ задам теғи сари анвар ӯро чу қамари шқ ва шуд аз мотам ӯ хонаи дайни мунҳадим ва зилзила афтод ба ҳафт арзи мтбқи зи фалаки рӯҳи аломини нола ва фарёд бароварду дили малику маликро ҳама хӯн карду дроФкнд бъмўраҳ ҳастӣ зи азояши абадулдаҳр чунӣ нолау пӯшед ба болои ҳусайну ҳасан аз марги падари кисвати мотам ба сари зайнаби хунини ҷигар аз доғи фалаки рехти зи ғарболи аҷди хоки азоро .

آن امامی که پیمبر پی فرموده داور به غدیر خمش اندر نظر خلق سراسر به خلافت بستوده ز سما روح‌الامین سوی زمین آمد و از رب و دود آیه اکملت لکم دینکم آورد فرود و به ولایت شه امی به جلال و حسب شن یدالله بیافزود به حضار سوی بیعت او امر بفرمود به ترحییب به ترجیب علی شد سروپای همه خلق زبان نعره بخ‌بخ به فلک رفت از آن فظ غلیظی که چو وی پا ننهاده سوی اقلیم وجود عاقبت کار پس از سید لولاک پی غصب خلافت به در خانه‌اش افروخت ز کین آتش و در گردن او بست طناب و اسدالله از این مرحله دلگیر و چو شیری که شود بسته به زنجیر کشیدند وصی نبی و بن عم و داماد گرامش همه روبه صفتان یکدل و یکزور از آنجا سوی مسجد و آن حجت خلاق مبین را چو نبد یار و معین شد ز جفا خانه‌نشین دین خدا گشت به بازیچه و دستی که در خیبر از او کنده شد از جا بر سن بسته و پیوسته کشیدی اسدالله از این غصه ز دل آه وز افسردگی کبد و نفاق و حیل امت پیغمبر خاتم به فلک رفت از آن سیه بی‌کینه پرداغ علی ناله جانکاه و چه شد وقت کزین دیر محن بال زند طایر روحش به جنان کرد به محراب دعا نسل زنا ملجم بی‌دین مرادی زدم تیغ سر انور او را چو قمر شق و شد از ماتم او خانه دین منهدم و زلزله افتاد به هفت ارض مطبق ز فلک روح‌الامین ناله و فریاد برآورد و دل ملک و ملک را همه خون کرد و درافکند بعموره هستی ز عزایش ابدالدهر چونی ناله و پوشید به بالای حسین و حسن از مرگ پدر کسوت ماتم به سر زینب خونین جگر از داغ فلک ریخت ز غربال اجد خاک عزا را.

Банди даҳум

بند دهم

Баъди он подшоҳи мумтаҳан , аз кӣнаи варии басти камари танги сипеҳр аз паии озори ҳасани анҷумании сохт зи асҳоби паии байъати он зубдаи ахбору зи бадаҳдии он тайифаи суст вафо рафт ба ғорати ҳамаи амволи вай ва кард ба ҳамроҳи Муъовияи малъуни дағои сулҳ ва ба ночор кашид аз ситами даҳр ба ҷое ба ҷаҳони кор ки биниҳод қадами зодаи Сафёни ситамкори Муъовияи фосиқ ба сари минбар ва дар ҷои паямбари бузад аз рӯй ҷасорат ба ҷафои такя ва багушӯд лаби хеш ба дашном ва ба ҳар ҷо ки тавонист давонед ба гетии фарси зулм ба кароти ҳасанро зи ситам заҳр хӯронед ва барафрӯхт зи туғён ба ҳамаи куну макони рояти фиръавнӣ ва аз кибри фурӯи кӯфти ҳамеи кӯс барои лмни алмаликӣу аҳбоби алиро ҳама бинмуд залилу зи ҷаҳони сохт бар андохта ойини ташайюъ , ба тариқӣ ки зи дайни набии исми алӣ дар ҳама офоқ набад ному нишонеу барангехти паии қатли ҳасани ҷаъда бешарму ҳаёро ки занад равнақи ислом дар айёми баҳам , оқибати асмоءи ситами пешаи з сам кард пар аз хӯни ҷгрпоки ҷгргўшаҳи Заҳрои мутаҳҳари зи гулӯии ҳасани мумтаҳан аз заҳри фурӯи рехт ба ташт аз раҳи бедодгарии лухти ҷигари сӯхти дили ҷину башари рӯзи ҷаҳони сохт чу шаби тира ва якбора барофтод зи олами асар аз исми мусулмонӣ ва бигирифт ҷаҳони бор дигар расми ҷаҳолати зи сар ва кард хамӯш аз раҳи тзўир ва ба тадбири зи офоқ ба шайёдӣу макорӣу зроқӣу алтофи ҳаёи шамъи ҳдоро .

بعد آن پادشاه ممتحن، از کینه‌وری بست کمر تنگ سپهر از پی آزار حسن انجمنی ساخت ز اصحاب پی بیعت آن زبده اخبار و ز بدعهدی آن طایفه سست وفا رفت به غارت همه اموال وی و کرد به همراه معاویه ملعون دغا صلح و به ناچار کشید از ستم دهر به جایی به جهان کار که بنهاد قدم زاده سفیان ستمکار معاویه فاسق به سر منبر و در جای پیمبر بزد از روی جسارت به جفا تکیه و بگشود لب خویش به دشنام و به هر جا که توانست دوانید به گیتی فرس ظلم به کرات حسن را ز ستم زهر خورانید و برافروخت ز طغیان به همه کون و مکان رایت فرعونی و از کبر فرو کوفت همی کوس برای لمن الملکی و احباب علی را همه بنمود ذلیل و ز جهان ساخت بر انداخته آئین تشیع، به طریقی که ز دین نبی اسم علی در همه آفاق نبد نام و نشانی و برانگیخت پی قتل حسن جعده بی‌شرم و حیا را که زند رونق اسلام در ایام بهم، عاقبت اسماء ستم‌پیشه ز سم کرد پر از خون جگرپاک جگرگوشه زهرای مطهر ز گلوی حسن ممتحن از زهر فرو ریخت به طشت از ره بیدادگری لخت جگر سوخت دل جن و بشر روز جهان ساخت چو شب تیره و یکباره برافتاد ز عالم اثر از اسم مسلمانی و بگرفت جهان‌بار دگر رسم جهالت ز سر و کرد خموش از ره تذویر و به تدبیر ز آفاق به شیادی و مکاری و زراقی و الطاف حیا شمع هدا را.

Банди ёздаҳум

بند یازدهم

Дид чун хомси асҳоби ксои қдўаҳи авлоди расӯли дўсрои сарвару срхили тамоми шуҳадои хусрави мазлӯми ҷгртшнаҳи ҳусайни куфри ҷаҳонгир шуда кард илми қади расои ҳамраҳи ҳафтод ва ду тани ёвару ансору аҳбоءу ҷавонону бародар ҳама бигрифта бەи кафи сари зану фарзанд ба ҳамроҳ равон шуд зи ватан дар сафар аз Ясрибу бтҳо ба сӯии водии пурхавфу хатари маъдани андӯҳу ғаму дарду балои крбблои кӯфт дар он бодия бо шӯри ҳусайнии зи навои шоҳи ҳиҷозӣ ба Ироқ аз паии иршоди мухолифи ҳамаи табли абадӣ аз паии исботи вуҷӯд аҳадӣ кард асоси самадии кавкабаи лами илдии рояти кФўои аҳадии сахт дар он ноҳияи барпо ва ба гулбонги баланд аз дар инкори алорақми шаётини ситамкори фурӯи рехт ба ҳам қоимаи ширку ҳўопўиии куффору сногўии санами ҷӯии сияҳи номаи бадбахти паии даъвии соролҳӣ хеш бишуст аз сару ҷону бадану моли ҳамаи даст ва ба шодии назар аз ғайри худои баст ва бе рӯяти дидори ҷамоли азалии дидаи ҳақ байн нагушӯд аз сар таҳқиқ бидон поя раседаш зи вафои кор ки баъд аз ҳмەии ёвару ансор фидо кард чу аббоси вафодору аламдори рашидӣ ва ба монанди алии Акбару Асғари писариро ки надидааст ва набинад ба ҷаҳони чашми фалаки дидаи инсону малик то ба сафи ҳашари чунон тозаи ҷавонӣ ва чунин кӯдаки шаш моҳа бешер ба олами писарӣ дар фалаки манзалату мартабаи рахшони қамарӣ ҳар ду гули гулшани боғи набавӣ ҳар ду ниҳоли чамани Муртазавии кавкаби рахшони сипеҳри алавии ҳамчуи халил аз сари таслим ва ризо кард фидои ҷону сар ҳар ду ба даргоҳ худо ронад ба ҷое фарси шавқ ба умеди лақои падару ҷаду бародар ки бузади ҳамчуи алии дасти ялиро ба сӯии қабза шамшер кашид оҳи ҷаҳонгир ки эй теғи зи бас ҷой намӯдӣ ба ғилоф ва нанамудӣ зи паии саркашии аҳли хилоф аз дилу ҷони рӯ ба масофи ин ҳамаи туғён ба миён омад ва дайн рафт ба як бори зи дасту зи диранг ту гирифт оинەии шаръи набии занг Аё теғи дӯдам на қадамии ҷониби майдони ҷиҳод аз паии тахриби асоси ҳаваси аҳли ситам то ки зи нав тоза кунӣ расми убудийяти ҳақи даҳри пуровозаи нмоӣии зи ҳидоят ба сӯии раби фалақ рӯй хилоиқ кунӣ аз тоъати Иблис ба ҳақ тай кунӣ ин зишти варақро пас аз он сар ба сӯии кӯҳаи зини ҳашта ва афрохт ба майдони балои қомати мардии қади мардонагӣ аз бас ки заду кишт аз он тайифаи ёғии мардӯд ту гуфтӣ ки халили омадаи баҳри ҷадали лашкари намруд ба монанди падари он писари ҳайдари сафдар ба сафи куфр дар андохти шикастӣ ва барафрӯхт дар он воқеаи дастӣ ки фаромӯш намуданд ҷаҳони ҷумлаи зи ҷанги аҳаду бадару ҳнини хайбару аҳзобу табуку сафи сафин срлшгри барангехта аз крб ва бало рафт сӯии Кӯфа дар он ҳоли биФтоди зи гардуни басари зини саманди писари Фотимаи он рқъаҳи сабзӣ ки дар ӯ буд ҳамон аҳд ки дар олами дарбасти ҳусайни ҳамраҳи яздон ки кунад базлу тану ҷону сари хеш наад бар сари паймони з вафо кард тиҳии пои зи рикоб ва ба сари хоки ғарибонаи сар бе касе хеши ниҳод , аз сари хасму дағо шимур баровард ба кини дасти ситамкорӣ ва бо ханҷари хунхор чаҳ гӯям ки чисон кард ҷудо аз бадани сибти набии баҳри адовати сари меҳри афсару онгоҳи синони зеб синон кард чисони он сари бибридаи аташони зи қафоро .

دید چون خامس اصحاب کسا قدوه اولاد رسول دوسرا سرور و سرخیل تمام شهدا خسرو مظلوم جگرتشنه حسین کفر جهانگیر شده کرد علم قد رسا همره هفتاد و دو تن یاور و انصار و احباء و جوانان و برادر همه بگرفته بە کف سر زن و فرزند به همراه روان شد ز وطن در سفر از یثرب و بطحا به سوی وادی پرخوف و خطر معدن اندوه و غم و درد و بلا کرببلا کوفت در آن بادیه با شور حسینی ز نوا شاه حجازی به عراق از پی ارشاد مخالف همه طبل ابدی از پی اثبات وجود احدی کرد اساس صمدی کوکبه لم‌یلدی رایت کفواً احدی سخت در آن ناحیه برپا و به گلبانگ بلند از در انکار علیرغم شیاطین ستمکار فرو ریخت به هم قائمه شرک و هواپویی کفار و ثناگوی صنم جوی سیه‌نامه بدبخت پی دعوی ثارالهی خویش بشست از سر و جان و بدن و مال همه دست و به شادی نظر از غیر خدا بست و بی رویت دیدار جمال ازلی دیده حق بین نگشود از سر تحقیق بدان پایه رسیدش ز وفا کار که بعد از همەی یاور و انصار فدا کرد چو عباس وفادار و علمدار رشیدی و به مانند علی اکبر و اصغر پسری را که ندیده است و نبیند به جهان چشم فلک دیده انسان و ملک تا به صف حشر چنان تازه جوانی و چنین کودک شش ماهه بی‌شیر به عالم پسری در فلک منزلت و مرتبه رخشان قمری هر دو گل گلشن باغ نبوی هر دو نهال چمن مرتضوی کوکب رخشان سپهر علوی همچو خلیل از سر تسلیم و رضا کرد فدا جان و سر هر دو به درگاه خدا راند به جایی فرس شوق به امید لقای پدر و جد و برادر که بزد همچو علی دست یلی را به سوی قبضه شمشیر کشید آه جهانگیر که ای تیغ ز بس جای نمودی به غلاف و ننمودی ز پی سرکشی اهل خلاف از دل و جان رو به مصاف این همه طغیان به میان آمد و دین رفت به یک بار ز دست و ز درنگ تو گرفت آینەی شرع نبی زنگ ایا تیغ دودم نه قدمی جانب میدان جهاد از پی تخریب اساس هوس اهل ستم تا که ز نو تازه کنی رسم عبودیت حق دهر پرآوازه نمائی ز هدایت به سوی رب فلق روی خلایق کنی از طاعت ابلیس به حق طی کنی این زشت ورق را پس از آن سر به سوی کوهه زین هشته و افراخت به میدان بلا قامت مردی قد مردانگی از بس که زد و کشت از آن طایفه یاغی مردود تو گفتی که خلیل آمده بهر جدل لشکر نمرود به مانند پدر آن پسر حیدر صفدر به صف کفر در انداخت شکستی و برافروخت در آن واقعه دستی که فراموش نمودند جهان جمله ز جنگ احد و بدر و حنین خیبر و احزاب و تبوک و صف صفین سرلشگر برانگیخته از کرب و بلا رفت سوی کوفه در آن حال بیفتاد ز گردون بسر زین سمند پسر فاطمه آن رقعه سبزی که در او بود همان عهد که در عالم دربست حسین همره یزدان که کند بذل و تن و جان و سر خویش نهد بر سر پیمان ز وفا کرد تهی پا ز رکاب و به سر خاک غریبانه سر بی‌کسی خویش نهاد، از سر خصم و دغا شمر برآورد به کین دست ستمکاری و با خنجر خونخوار چه گویم که چسان کرد جدا از بدن سبط نبی بهر عداوت سر مهر افسر و آنگاه سنان زیب سنان کرد چسان آن سر ببریده عطشان ز قفا را.

Банди давоздаҳум

بند دوازدهم

Навбати кори шаҳи ташна чу аз додан сар рафт ба сари навбати он гашт ки андари паии такмили раҳи маърифати раби таъолӣ ва тақаддус кунад иқбол ва занад навбати оворагеи хеш дар он дашти маи бурҷи ҳаёи исмату номӯси худои ахтари гардуни вафои шамси смўоти алии равшании шамъи ҳдои бонӯии иқлӣми сафои муфаххари хайроти ҳисони зубдаи нисвони ҷаҳони фахри хўотини ҷаҳони дарраи Байзои замини гавҳари яктои замони Марями ҳоҷари сифату осияи фитрати башари ҳури лақосора ҳаввои маниши Фотимаи хуи ахтари волоӣ вале духтари кброи алии хоҳари зебои ҳасани ёвари атфоли ҳусайни оламаи обидаи зокиаҳи розӣаи Марзияи тайибаи боҳраҳи зоҳидаи фахриаи сидиқаи сғро ки буд ном громиш боқӣаст раҳи Кӯфа ва инак сафари шом ба пешасту дили нозуки саҷҷоди зи доғи падару сӯзиши таби хаста ва ришаст ва чунин бор гаронӣ набӯд дар хури он бе каси бемор ки бо дарди алилии шаб ва рӯзаст гирифтори паии силсилаи ҷанбонеи дилгирӣу оломи асирӣу ғарибӣу ҳақирии зи вафои мансаби срслслгиро з худо кард таманно ва шуд он силсиларо пешрави роҳ , пас аз сӯхтани хаймаи султони араби зайнаби олии насаби авлоди ятеми шаҳи дайни хусрави мазлӯми ҳусайнро зи вафои сохт зи атрофи биёбони ҳамаро ҷамъ ва шуд он бе каси маҳзуна чу парвонау авлоди ҳусайни шамъ ва Раҳонед якояки ҳамаро аз ситами силии шимур ва бидам каъб синон кард нишони шона сипар кард тани хастау маҷрӯҳу дили хӯн шудаи зор бар таънаи ағёру дами садамаи ашрор ва пас аз крбу балои басти сӯии Кӯфаи зи ғами бори бФрмони Убайдуллоҳи ғаддор , ва аз он сангдил бесар ва по дид басии меҳнат ва озор бидон дрбдрӣ кард ба атфоли бародари падарӣ дар ҳамаи ҷо то ки шудаш хатми сарои ҷой ба доролмҳни шом ва дар он кишвари зеру зибраши оқибат кор кашонид фалак бо сари урёни сари бозор ба пеши назари қавми ситамкор ва ба сад ранҷ чу ганҷи он дар икдонаҳ макон кард ба вайрона , ба ҳар марҳала сабр намӯду қадами тобу таҳаммул ба ҳамаи ҳоли биФшрд ва на аз соф або кард на аз дарду таҳи ҷурми ин ҷом бало кард гули он рӯз ки дар маҷлис мешавам язиди бен Муъовия аш афтод гузар кард назар ҳар тарафӣ дид ки сафи бастаи фарангӣу насороу яҳӯдии бەи сар тахт нишаста писари ҳинди зинокор ва ба давраш шудаи асбоби тараби ҷумлагии омода ва аз шавқ буд дар кафи ваии соғар май бо дафу неи бодаи паёпай ба қадаҳи рехтӣ аз шиша чун он бодаи пари зӯр дар афканди зи мастӣ ба сараши шӯри сӯй арбада пардохт гуҳӣ нарад ситами бохти гуҳии байрақ фиръавнят афрохт анорбкми аъло ба аёни вирди забони сохт дар охири шарари андари ҷигари зайнаби длсўхтаҳ андохт баровард сӯии чӯби ҷафои дасту бёзрди ҳамон лаъли лабу гавҳари дандон ки паямбар задӣ аз роҳи вафои бӯса , аз ин зишти амали тоқати зайнаб дигар аз хӯни ҷигар тоқ шуду оҳи дилаши барқи ҳамаи анфус ва офоқ шуд ва кард чу « сомит » басар аз дасти фалаки хоки азороу зи дӯди дили ғмдидаҳ худ кард чу шаби тираи ҳамаи арзу саморо .

نوبت کار شه تشنه چو از دادن سر رفت به سر نوبت آن گشت که اندر پی تکمیل ره معرفت رب‌ تعالی و تقدس کند اقبال و زند نوبت آوارگی خویش در آن دشت مه برج حیا عصمت و ناموس خدا اختر گردون وفا شمس سموات علی روشنی شمع هدا بانوی اقلیم صفا مفخر خیرات حسان زبده نسوان جهان فخر خواتین جهان دره بیضای زمین گوهر یکتای زمان مریم هاجر صفت و آسیه فطرت بشر حور لقا ساره حوا منش فاطمه خو اختر والای ولی دختر کبرای علی خواهر زیبای حسن یاور اطفال حسین عالمه عابده زاکیه راضیه مرضیه طیبه باهره زاهده فاخره صدیقه صغرا که بود نام گرامیش باقیست ره کوفه و اینک سفر شام به پیش است و دل نازک سجاد ز داغ پدر و سوزش تب خسته و ریش است و چنین بار گرانی نبود در خور آن بی‌کس بیمار که با درد علیلی شب و روز است گرفتار پی سلسله جنبانی دلگیری و آلام اسیری و غریبی و حقیری ز وفا منصب سرسلسلگی را ز خدا کرد تمنا و شد آن سلسله را پیشرو راه، پس از سوختن خیمه سلطان عرب زینب عالی نسب اولاد یتیم شه دین خسرو مظلوم حسین را ز وفا ساخت ز اطراف بیابان همه را جمع و شد آن بی‌کس محزونه چو پروانه و اولاد حسین شمع و رهانید یکایک همه را از ستم سیلی شمر و بدم کعب سنان کرد نشان شانه سپر کرد تن خسته و مجروح و دل خون شده زار بر طعنه اغیار و دم صدمه اشرار و پس از کرب و بلا بست سوی کوفه ز غم بار بفرمان عبیدالله غدار، و از آن سنگدل بی‌سر و پا دید بسی محنت و آزار بدان دربدری کرد به اطفال برادر پدری در همه جا تا که شدش ختم سرا جای به دارالمحن شام و در آن کشور زیر و زبرش عاقبت کار کشانید فلک با سر عریان سر بازار به پیش نظر قوم ستمکار و به صد  رنج چو گنج آن در یکدانه مکان کرد به ویرانه، به هر مرحله صبر نمود و قدم تاب و تحمل به همه حال بیفشرد و نه از صاف ابا کرد نه از درد و ته جرم این جام بلا کرد گل آن روز که در مجلس می‌شوم یزید بن معاویه‌اش افتاد گذر کرد نظر هر طرفی دید که صف بسته فرنگی و نصاری و یهودی بە سر تخت نشسته پسر هند زناکار و به دورش شده اسباب طرب جملگی آماده و از شوق بود در کف وی ساغر می‌ با دف و نی باده پیاپی به قدح ریختی از شیشه چون آن باده پر زور در افکند ز مستی به سرش شور سوی عربده پرداخت گهی نرد ستم باخت گهی بیرق فرعونیت افراخت اناربکم اعلی به عیان ورد زبان ساخت در آخر شرر اندر جگر زینب دلسوخته انداخت برآورد سوی چوب جفا دست و بیازرد همان لعل لب و گوهر دندان که پیمبر زدی از راه وفا بوسه، از این زشت عمل طاقت زینب دگر از خون جگر طاق شد و آه دلش برق همه انفس و آفاق شد و کرد چو «صامت» بسر از دست فلک خاک عزا را و ز دود دل غمدیده خود کرد چو شب تیره همه ارض و سما را.

« алолънаҳи аллоҳи алии алқўми алзолмин »

«الالعنه الله علی القوم الضالمین»