Рӯз аз ду рахт ба равшанӣ монад аҷаб

روز از دو رخت به روشنی ماند عجب

Он миқнаа чу шаб нагӯйӣ чаҳ сабаб

آن مقنعهٔ چو شب نگویی چه سبب

Гӯйӣ ки ба мо ҳамеи намоеи зи тараб

گویی که به ما همی نمایی ز طرب

Коинки сари рӯзи мо ҳаме гардад шаб

کاینک سر روز ما همی گردد شب