Аз ёри вафои мҷўӣ кандар ҳар боғ

از یار وفا مجوی کاندر هر باغ

Бе ҳеҷ насибаи ишқи мибозди зоғ

بی هیچ نصیبه عشق میبازد زاغ

То бо худӣ аз ишқ манеҳ бар дили доғ

تا با خودی از عشق منه بر دل داغ

Парвонаи шӯи онгоҳи ту донеу чароғ

پروانه شو آنگاه تو دانی و چراغ