То дидаам он себи хуши дӯсти фиреб

تا دیده‌ام آن سیب خوش دوست فریب

Кӯ бар лаби нӯшин ту мезад осеб

کو بر لب نوشین تو می‌زد آسیب

Андешаи он худ аз дилами баради шикеб

اندیشهٔ آن خود از دلم برد شکیب

То аз чаҳ гирифт ҷои шафтолуи себ

تا از چه گرفت جای شفتالو سیب