Дигар кардӣ савол аз ман ки ман чист

دگر کردی سؤال از من که من چیست

Маро аз ман хабар кун то ки « ман » кист ?

مرا از من خبر کن تا که «من» کیست؟

Чу ҳаст мутлақ ояд дар ишорат

چو هستِ مطلق آید در اشارت

Ба лафз « ман » кунанд аз ваии иборат

به لفظِ «من» کنند از وی عبارت

Ҳақиқат каз тааюн шуд муайян

حقیقت کز تعیّن شد معیّن

Ту ӯро дар иборат гуфтае « ман »

تو او را در عبارت گفته‌ای «من»

Ман ва ту ориз зот вуҷӯдем

من و تو عارضِ ذاتِ وجودیم

Мушаббакҳои машкот вуҷӯдем

مشبّکهای مشکاتِ وجودیم

Ҳамаи як нури дони ашбоҳу арвоҳ

همه یک نور دان اشباح و ارواح

Гуҳ аз ойинаи пайдо , гуҳи зи мисбоҳ

گه از آئینه پیدا، گه ز مصباح

Ту гӯйии лафз « ман » дар ҳар иборат

تو گویی لفظِ «من» در هر عبارت

Ба сӯй рӯҳ мебошад ишорат

به سوی روح می‌باشد اشارت

Чу кардӣ пешвои худ , хирад ро

چو کردی پیشوای خود، خرد را

Наме донеи зи ҷузви хеши худ ро

نمی‌دانی ز جزوِ خویش خود را

Бирав эй хоҷаи худро нек бишнос

برو ای خواجه خود را نیک بشناس

Ки набӯд фарбеҳӣ монанди омос

که نبوَد فربهی مانند آماس

Ман ту бартар аз ҷон ва тан омад

منِ تو برتر از جان و تن آمد

Ки ин ҳар ду зи аҷзоӣ « ман » омад

که این هر دو ز اجزای «من» آمد

Ба лафз « ман » на инсонаст махсӯс

به لفظِ «من» نه انسان است مخصوص

Ки то гӯйӣ бидон , ҷонаст махсӯс

که تا گویی بدان، جان است مخصوص

Яке раҳи бартар аз куну макони шӯ

یکی ره برتر از کون و مکان شو

Ҷаҳон бигзор ва худ дар худ ҷаҳони шӯ

جهان بگذار و خود در خود جهان شو

зи хати ваҳмиҳои ҳувият

ز خطِ وهمی‌ِ های هویّت

Ду чашмӣ мешавад дар вақти рӯят

دو چشمی می‌شود در وقتِ رؤیت

Намонад дар миёнаи раҳраву роҳ

نماند در میانه رهرو و راه

Чуҳои ҳў шавад мулҳақ ба аллоҳ

چو های هو شود ملحق به الله

Буд ҳастӣ биҳишт , имкон чу дӯзах

بود هستی بهشت، امکان چو دوزخ

Ман ту дар миён монанди барзах

منِ تو در میان مانند برزخ

Чу бархезад туро ин парда аз пеш

چو برخیزد تو را این پرده از پیش

Намонад низ ҳукми мазҳабу кеш

نماند نیز حکمِ مذهب و کیش

Ҳамаи ҳукми шариъат аз ман туаст

همه حکمِ شریعت از من توست

Ки ин барбаста ҷон ва тан туаст

که این بربستهٔ جان و تنِ توست

Ман ту чун намонад дар миёна

منِ تو چون نماند در میانه

Чаҳ каъба , чаҳ кунишат , чаҳ дирхонаҳ

چه کعبه، چه کنشت، چه دیرخانه

Тааюни нуқта ваҳмӣаст бар айн

تعیّن نقطهٔ وهمی است بر عین

Чу айнати гашти софӣ ғин шуд айн

چو عینت گشت صافی غین شد عین

Ду хтўаҳ беш набӯд роҳи солик

دو خُطْوَه بیش نبْود راهِ سالک

Агар чаҳ дорад он чандини мҳолк

اگر چه دارد آن چندین مَهالک

Як азҳои ҳувият дар гузаштан

یک از هایِ هویّت در گذشتن

Дувум саҳроӣ ҳастӣ дар навиштан

دوم صحرای هستی در نَوَشتن

Дар ин Машҳад яке шуд ҷамъу афрод

در این مشهد یکی شد جمع و افراد

Чу воҳиди сории андари айни аъдод

چو واحد ساری اندر عینِ اعداد

Ту он ҷамъӣ ки айн ваҳдат омад

تو آن جمعی که عینِ وحدت آمد

Ту он воҳид ки айн касрат омад

تو آن واحد که عینِ کثرت آمد

Касе ин сари шиносади кӯ гузар кард

کسی این سرّ شناسد کو گذر کرد

зи ҷузвии сӯии куллӣ як сафар кард

ز جزوی سوی کلّی یک سفر کرد