Макун бар неъмати ҳақи носипосӣ

مکن بر نعمت حق ناسپاسی

Ки ту ҳақро ба нури ҳақи шиносӣ

که تو حق را به نور حق شناسی

Ҷуз ӯ маърӯф ва ориф нест дарёб

جز او معروف و عارف نیست دریاب

Валикин хок меёбад зи хури тоб

ولیکن خاک می‌یابد ز خور تاب

Аҷаб набӯд ки зарра дорад умед

عجب نبود که ذره دارد امید

Ҳавои тоби меҳру нури хуршед

هوای تاب مهر و نور خورشید

Ба ёдовар мақому ҳоли фитрат

به یاد آور مقام و حال فطرت

Каз онҷои бози донеи асли фикрат

کز آنجا باز دانی اصل فکرت

« аласти брбкм » эзад киро гуфт

«‌الست بربکم‌» ایزد که را گفت‌

Ки буд охир ки он соъат « балӣ » гуфт

که بود آخر که آن ساعت «‌بلی‌» گفت‌

Дар он рӯзӣ ки гул ҳо ме сириштанд

در آن روزی که گِل‌ها می‌سرشتند

Ба дил дар қисса имон навиштанд

به دل در قصهٔ ایمان نوشتند

Агар он номаро як раҳ бихонӣ

اگر آن نامه را یک ره بخوانی

Ҳар он чизе ки май хоҳии бадоне

هر آن چیزی که می‌خواهی‌، بدانی

Ту бастии ақди аҳди бандагии дӯш

تو بستی عَقد عهد بندگی دوش

Вале кардӣ ба нодонии фаромӯш

ولی کردی به نادانی فراموش

Калом ҳақ бидон гаштааст манзил

کلام حق بدان گشته است مُنزَل

Ки ёдат оварад аз аҳди аввал

که یادت آورَد از عهد اول

Агар ту дидае ҳақро ба оғоз

اگر تو دیده‌ای حق را به آغاز

Дар ӣнҷои ҳам туоне диданаши боз

در اینجا هم توانی دیدنش باز

Сафоташро бибин имрӯзи ӣнҷо

صفاتش را ببین امروز اینجا

Ки то зотш туоне дид фардо

که تا ذاتش توانی دید فردا

Вагарнаи ранҷи худ зойеъ магардон

وگرنه رنج خود ضایع مگردان

Бирав бниўш « лои тҳдӣ » зи қуръон

برو بنیوش «‌لا تهدی‌» ز قرآن