з ман бишинав ҳадис бе кам ва беш

ز من بشنو حدیث بی کم و بیش

зи наздикии ту давр афтодӣ аз хеш

ز نزدیکی تو دور افتادی از خویش

Чу ҳастиро зуҳӯрӣ дар адам шуд

چو هستی را ظهوری در عدم شد

Аз онҷои қурбу баъд ва беш ва кам шуд

از آنجا قرب و بعد و بیش و کم شد

Қариб он ҳаст кӯро раш нур аст

قریب آن هست کو را رش نور است

Баъӣди он нестӣ каз ҳаст давр аст

بعید آن نیستی کز هست دور است

Агар нурии зи худ дар ту расонад

اگر نوری ز خود در تو رساند

Туро аз ҳастӣ худ во раҳанд

تو را از هستی خود وا رهاند

Чаҳ ҳосили мари туро зин буд нобӯд

چه حاصل مر تو را زین بود نابود

Каз ӯ гоҳяти хавфу гуҳи раҷо буд

کز او گاهیت خوف و گه رجا بود

Натарсад зу касе кӯро шиносад

نترسد زو کسی کو را شناسد

Ки Тифл аз сояи худ май ҳаросад

که طفل از سایهٔ خود می‌هراسد

Намонад хавф агар гардии равона

نماند خوف اگر گردی روانه

Нахоҳад асби тозии тозӣона

نخواهد اسب تازی تازیانه

Туро аз оташи дӯзах чаҳ бок аст

تو را از آتش دوزخ چه باک است

Гар аз ҳастӣ тани вҷони ту пок аст

گر از هستی تن وجان تو پاک است

Аз оташи зари холиси брФрўзд

از آتش زر خالص برفروزد

Чу ғашӣ набӯд андари вай чаҳ сӯзад

چو غشی نبود اندر وی چه سوزد

Туро ғайри ту чизе нест дар пеш

تو را غیر تو چیزی نیست در پیش

Валикин аз вуҷӯд худ биандеш

ولیکن از وجود خود بیندیش

Агар дар хештани гардии гирифтор

اگر در خویشتن گردی گرفتار

Ҳиҷоб ту шавад олам ба як бор

حجاب تو شود عالم به یک بار

Туе дар давр ҳастӣ ҷузви соФл

تویی در دور هستی جزو سافل

Туе бо нуқтаи ваҳдати муқобил

تویی با نقطهٔ وحدت مقابل

Тааюнҳои олам бар ту торӣ аст

تعین‌های عالم بر تو طاری است

Аз он гӯйии чўшитони ҳамчу ман кист

از آن گویی چوشیطان همچو من کیست

Аз он гӯйии марои худ ихтиёр аст

از آن گویی مرا خود اختیار است

Тани ман мураккабу ҷонам савор аст

تن من مرکب و جانم سوار است

Зимоми тан ба даст ҷон ниҳоданд

زمام تن به دست جان نهادند

Ҳамаи таклиф бар ман зон ниҳоданд

همه تکلیف بر من زان نهادند

Ндонӣ кини раҳи оташ парастӣ аст

ندانی کین ره آتش‌پرستی است

Ҳамаи ин офат ва шавамӣ з ҳастӣ аст

همه این آفت و شومی ز هستی است

Кадомин ихтиёр эй марди оқил

کدامین اختیار ای مرد عاقل

Касеро кӯ буд болаззоти ботил

کسی را کو بود بالذات باطل

Чу буд туаст як сари ҳамчуи нобӯд

چو بود توست یک سر همچو نابود

Нагӯйӣ ки ихтиёрат аз куҷо буд

نگویی که اختیارت از کجا بود

Касе кӯро вуҷӯд аз худ набошад

کسی کو را وجود از خود نباشد

Ба зоти хеши нек ва бад набошад

به ذات خویش نیک و بد نباشد

Киро дидӣ ту андари ҷумлаи олам

که را دیدی تو اندر جمله عالم

Ки як дам шодмонӣ ёфт бе ғам

که یک دم شادمانی یافت بی غم

Киро шуд ҳосили охири ҷумлаи умед

که را شد حاصل آخر جمله امید

Ки монад андари камолӣ то ба ҷовид

که ماند اندر کمالی تا به جاوید

Маротиби боқӣу аҳли маротиб

مراتب باقی و اهل مراتب

Ба зери амри ҳақи валлоҳи ғолиб

به زیر امر حق والله غالب

Муассири ҳақи шиноси андари ҳамаи ҷой

مؤثر حق شناس اندر همه جای

зи ҳади хештан берун манеҳ пой

ز حد خویشتن بیرون منه پای

зи ҳол хештан пресс ин қадар чист

ز حال خویشتن پرس این قدر چیست

Вази онҷои бози дони коҳил қадар кист

وز آنجا باز دان کاهل قدر کیست

Ҳар он касро ки мазҳаби ғайр ҷабр аст

هر آن کس را که مذهب غیر جبر است

Набӣ фармуд кӯ монанди габр аст

نبی فرمود کو مانند گبر است

Чунон кони габри яздон ва аҳриман гуфт

چنان کان گبر یزدان و اهرمن گفت

Мари он нодони аҳмақ ӯ ва ман гуфт

مر آن نادان احمق او و من گفت

Ба мо афъолро нисбат маҷозӣ аст

به ما افعال را نسبت مجازی است

Насаби худ дар ҳақиқати лаҳв ва бозӣ аст

نسب خود در حقیقت لهو و بازی است

Набӯдӣ ту ки феълат офариданд

نبودی تو که فعلت آفریدند

Туро аз баҳр корӣ баргузеданд

تو را از بهر کاری برگزیدند

Ба қудрат бе сабаби доноӣ бар ҳақ

به قدرت بی‌سبب دانای بر حق

Ба илми хеш ҳукмӣ карда мутлақ

به علم خویش حکمی کرده مطلق

Муқаддар гашта пеш аз ҷон ва аз тан

مقدر گشته پیش از جان و از تن

Барои ҳар яке кории муайян

برای هر یکی کاری معین

Яке ҳафтсад ҳазорон солаи тоъат

یکی هفتصد هزاران ساله طاعت

Ба ҷой оварад ва кардаш тавқи лаънат

به جای آورد و کردش طوق لعنت

Дигар аз маъсияти нур ва сафо дид

دگر از معصیت نور و صفا دید

Чу тавба кард нур « астФӣ » дид

چو توبه کرد نور «اصطفی» دید

Аҷабтар онкии ин аз тарки маъмур

عجب‌تر آنکه این از ترک مامور

Шуд аз алтофи ҳақи марҳӯму мғФўр

شد از الطاف حق مرحوم و مغفور

Мари он дигар з манеҳӣ гашта малъун

مر آن دیگر ز منهی گشته ملعون

Зиҳии феъли ту бе чанд ва чаҳ ва чун

زهی فعل تو بی چند و چه و چون

Ҷаноби кибриёе лоуболӣ аст

جناب کبریایی لاابالی است

Муназзаҳ аз қиёсот хаёлӣ аст

منزه از قیاسات خیالی است

Чаҳ буд андари азал эй марди ноаҳл

چه بود اندر ازل ای مرد نااهل

Ки ин як шуд Муҳамад ва он Абуҷаҳл

که این یک شد محمد و آن ابوجهل

Касе кӯ бо худо чун ва чаро гуфт

کسی کو با خدا چون و چرا گفت

Чу мушрики ҳазраташро носазо гуфт

چو مشرک حضرتش را ناسزا گفت

Варои зебад ки пурсад аз чаҳ ва чун

ورا زیبد که پرسد از چه و چون

Набошад эътироз аз бандаи мавзун

نباشد اعتراض از بنده موزون

Худовандии ҳама дар кибриёе аст

خداوندی همه در کبریایی است

На иллати лоиқи феъл худоӣ аст

نه علت لایق فعل خدایی است

Сазовори худои лутф ва қаҳр аст

سزاوار خدایی لطف و قهر است

Валикини бандагӣ дар ҷабр ва фақр аст

ولیکن بندگی در جبر و فقر است

Каромати одамиро изтирор аст

کرامت آدمی را اضطرار است

На зон кӯро насибии з ихтиёр аст

نه زان کو را نصیبی ز اختیار است

Набӯдаи ҳеҷ чизаши ҳаргиз аз худ

نبوده هیچ چیزش هرگز از خود

Пас онгаҳ прсдш аз нек ва аз бад

پس آنگه پرسدش از نیک و از بد

Надорад ихтиёр ва гашта маъмур

ندارد اختیار و گشته مامور

Зиҳии мискин ки шуд мухтори маҷбур

زهی مسکین که شد مختار مجبور

На зулмаст ин ки айни илм ва адл аст

نه ظلم است این که عین علم و عدل است

На ҷавраст ин ки маҳзи лутф ва фазл аст

نه جور است این که محض لطف و فضل است

Ба шаръат зон сабаб таклиф карданд

به شرعت زان سبب تکلیف کردند

Ки аз зоти худат таъриф карданд

که از ذات خودت تعریف کردند

Чу аз таклифи ҳақи оҷизи шӯии ту

چو از تکلیف حق عاجز شوی تو

Ба як бор аз миёни берун рӯй ту

به یک بار از میان بیرون روی تو

Ба куллияти раҳои ёбӣ аз хеш

به کلیت رهایی یابی از خویش

Ғании гардӣ ба ҳақ эй марди дарвеш

غنی گردی به حق ای مرد درویش

Бирав ҷони падари тан дар қазои даҳ

برو جان پدر تن در قضا ده

Ба тақдироти яздонеи ризои даҳ

به تقدیرات یزدانی رضا ده