Амр фармуд эзади раҳмон

امر فرمود ایزد رحمان

Ҳамаи халқро зи инсу зи ҷон

همۀ خلق را ز انس و ز جان

Ба ибодат ки хоссаи мумкин

به عبادت که خاصۀ ممکن

Зонка омад ва « мохлқти алҷн »

زانکه آمد و «ماخلقت الجّن»

То ибодати басӯии зикри барад

تا عبادت بسوی ذکر بَرَد

Зикр онгаҳ басӯии фикри барад

ذکر آنگه بسوی فکر بَرَد

Хезад аз фикри шуълаи ирфон

خیزد از فکر شعلۀ عرفان

Пас бибинад варо ба айни аён

پس ببیند ورا به عین عیان

Маърифатро муҳаббатаст асар

معرفت را محبت است اثر

Он шаҷари вена бар ӯ буд чу самар

آن شجر وین بر او بود چو ثمر

Ишқ баргирад аз миёнаи дўӣӣ

عشق برگیرد از میانه دوئی

Бинмоанд дигар манӣу тўӣӣ

بنماند دگر منی و توئی

Чун тавон гуфт баъд аз он чаҳ шавад

چون توان گفت بعد از آن چه شود

Гӯ бидонед як ҷаҳон чаҳ шавад

گو بدانید یک جهان چه شود

Банда чун бандагии бакори орад

بنده چون بندگی بکار آرد

Бандагии хўоҷгиши бори орад

بندگی خواجگیش بار آرد