Орифии кӯ буд зи оли ъабо

عارفی کو بُود ز آل عبا

Хоҳи гӯи хирқаи пӯшу хоҳи қабо

خواه گو خرقه پوش و خواه قبا

Ҷони маънии талаб на сӯрати тан

جان معنی طلب نه صورت تن

Тан беҷон чаҳ мекунад доно

تن بی جان چه می کند دانا

Бода май нӯшу ҷомро май байн

باده می نوش و جام را می بین

То тану ҷони ту буд зебо

تا تن و جان تو بود زیبا

Гарчи ҳақ зоҳираст кӣ бинад

گرچه حق ظاهر است کی بیند

Дидаи дардманди нобӣно

دیدهٔ دردمند نابینا

Аҳмақаст онкии мо ва ҳақ гуяд

احمق است آنکه ما و حق گوید

Мард ошиқ нагӯяд ин ҳошо

مرد عاشق نگوید این حاشا

Як вуҷӯдаст ва сад ҳазор сифат

یک وجود است و صد هزار صفت

Ба вуҷӯдаст ин дўӣии якто

به وجود است این دوئی یکتا

Май ваҳдати зи ҷоми касрати нӯш

می وحدت ز جام کثرت نوش

Нек дарёб ин сухани ҷоно

نیک دریاب این سخن جانا

Моу каъба ҳикоятӣаст ғариб

ما و کعبه حکایتی است غریب

Ринди сармасту ҷинати алмأўо

رند سرمست و جنت المأوا

Бар дар дайри такяи гоҳ ман аст

بر در دیر تکیه گاه من است

Гар марои толибии биёи онҷо

گر مرا طالبی بیا آنجا

Қатрау баҳру мавҷ ва ҷӯ обанд

قطره و بحر و موج و جو آبند

Ҳар чаҳ хоҳӣ биҷӯ вале аз мо

هر چه خواهی بجو ولی از ما

Неъмати аллоҳро ба даст овар

نعمت الله را به دست آور

Бо худо бош бо худои худо

با خدا باش با خدا خدا