Дилхушам аз ишқи ҷони афзои хеш

دلخوشم از عشق جان افزای خویش

Дӯст дорам ёр бе ҳамтои хеш

دوست دارم یار بی همتای خویش

Дар назари нақши хаёлаш баста ам

در نظر نقش خیالش بسته ام

Хуш нишаста нур ӯ бар ҷои хеш

خوش نشسته نور او بر جای خویش

Кунҷи майхона буд мأўои мо

کنج میخانه بود مأوای ما

Ҷинати алмأўои мо мأўои хеш

جنت المأوای ما مأوای خویش

Обрӯии олимӣ аз мо буд

آبروی عالمی از ما بود

На зи ҷӯии ғайр аз дарёии хеш

نه ز جوی غیر از دریای خویش

Шамъи ишқаши оташӣ хуш барфурӯхт

شمع عشقش آتشی خوش برفروخت

Сӯхтами азъшқи сар то пои хеш

سوختم ازعشق سر تا پای خویش

Ҳар ки ӯ савдоӣ ишқаш ме кунад

هر که او سودای عشقش می کند

намекунад сар дар сари савдои хеш

می کند سر در سر سودای خویش

Нури чашми неъмати аллоҳ дида ам

نور چشم نعمت الله دیده ام

Равшанаст аз нури маи симои хеш

روشنست از نور مه سیمای خویش