Сӯхтам бар оташи дили авди хеш

سوختم بر آتش دل عود خویش

Ёфтам аз хештани мақсӯди хеш

یافتم از خویشتن مقصود خویش

Ман Аёзи ҳазратам аммо ба ишқ

من ایاز حضرتم اما به عشق

ӯ Аёзаст ва манам Маҳмӯди хеш

او ایازست و منم محمود خویش

То нишастам бар сари кӯии ғамаш

تا نشستم بر سر کوی غمش

Сокинам дар ҷинати мавъӯди хеш

ساکنم در جنت موعود خویش

Буд ман дар буд ӯ нобӯд шуд

بود من در بود او نابود شد

Фориғам аз буд ва аз нобӯди хеш

فارغم از بود و از نابود خویش

Дидаам ҷонони ҷони олимӣ

دیده ام جانان جان عالمی

Дар миёни ҷони ғами Фрсўди хеш

در میان جان غم فرسود خویش

То маро бахшед ҳақи нури вуҷӯд

تا مرا بخشید حق نور وجود

Воқифам аз воҷиду мавҷӯди хеш

واقفم از واجد و موجود خویش

Ҷони мақбулами қабулаши аўФтод

جان مقبولم قبولش اوفتاد

Дилхушам аз толеъи масъӯди хеш

دلخوشم از طالع مسعود خویش

зи офтоби меҳри рӯйиш дида ам

ز آفتاب مهر رویش دیده ام

Нури олами сояи ммдўди хеш

نور عالم سایهٔ ممدود خویش

Орифи дил дар барам рақсон шуда

عارف دل در برم رقصان شده

зи истимоъи нағмаи Довӯди хеш

ز استماع نغمهٔ داود خویش

Ошиқу майхонау сӯфӣу зуҳд

عاشق و میخانه و صوفی و زهد

Ҳар касеу одати маъҳуди хеш

هر کسی و عادت معهود خویش

Сайид аз ҳастӣ худ чун нест шуд

سید از هستی خود چون نیست شد

Эмин омад аз зиёну суди хеш

ایمن آمد از زیان و سود خویش