Ойӣна шавад дӯди чароғи нафаси мо

آیینه شود دود چراغ نفس ما

Хуршед буд сояи хори ҳаваси мо

خورشید بود سایه خار هوس ما

Он мушт ғуборем ки дар роҳи муҳаббат

آن مشت غباریم که در راه محبت

Шуд реги равони қофила бе ҷараси мо

شد ریگ روان قافله بی جرس ما

Кўгриаҳи шавқӣ ки диҳад рахт ба сайлоб

کوگریه شوقی که دهد رخت به سیلاب

То миннат оташ накушуд хору хаси мо

تا منت آتش نکشد خار و خس ما

Он мурғ асирем ки аз гармии сайёд

آن مرغ اسیریم که از گرمی صیاد

Мижгони самандар шудаи чоки қафаси мо

مژگان سمندر شده چاک قفس ما

Дар кулбаи торик асираст шабу рӯз

در کلبه تاریک اسیر است شب و روز

Бо ёди ту ойӣнаи дили ҳамнафаси мо

با یاد تو آیینه دل همنفس ما