Захмии афсона носеҳ нагардад гӯши мо

زخمی افسانه ناصح نگردد گوش ما

Соф раҳмат мечакад аз дарди нўшонўши мо

صاف رحمت می چکد از درد نوشانوش ما

Бе сарви по қатраем аммо хурӯшӣ ме кунем

بی سرو پا قطره ایم اما خروشی می کنیم

ӣнқадари ҳам бас ки бар дарё гушӯд оғӯши мо

اینقدر هم بس که بر دریا گشود آغوش ما

Тавба мефармоед аммо мекашад пинҳони шароб

توبه می فرماید اما می کشد پنهان شراب

Зуҳраи як соқӣаст аз майхона май нӯши мо

زهره یک ساقی است از میخانه می نوش ما

Бо вуҷӯди онкии боҷи машраб аз олам гирифт

با وجود آنکه باج مشرب از عالم گرفت

Брнёид бо дили мо саъй коҳил кӯш мо

برنیاید با دل ما سعی کاهل کوش ما

Гӯшҳо кар буд , ёрони масту матлаби бизбон

گوشها کر بود،یاران مست و مطلب بیزبان

Ғунча ҳо дорем фарёд аз лаби хомӯши мо

غنچه ها داریم فریاد از لب خاموش ما

Умри моро дафтари хоб парешон карда аст

عمر ما را دفتر خواب پریشان کرده است

Хӯн ҳушёрӣ нагирад ҳуши мо аз ҳуши мо

خون هشیاری نگیرد هوش ما از هوش ما

Интихобӣ аз диёр ихтироъ оварда ем

انتخابی از دیار اختراع آورده ایم

Бихўдиҳо ҳуш аз мо афсурдагиҳо ҷӯши мо

بیخودی ها هوش از ما افسردگی ها جوش ما

Дар муҳаббати ҳамАннан ва дар қиёмати ҳамрикоб

در محبت همعنان و در قیامت همرکاب

Синаи софии синаи софии тарки ҷавшани пӯши мо

سینه صافی سینه صافی ترک جوشن پوش ما

Бори даҳшат бастаем аз кӯй ғифлат ме расем

بار دهشت بسته ایم از کوی غفلت می رسیم

Дасти моу домани шарм фароғат кӯш мо

دست ما و دامن شرم فراغت کوش ما