Қитъаи шеъри зебоӣ аз устоди Муҳамади ҳусайни баҳҷати табризии шаҳриёр дар рсои ҳамсари марҳӯмааш азизаи хонум ки дар синӣни ҷавонӣ бар асари сикта ӣ қалбӣ дар Теҳрони дори фониро видоъ гуфт ва дар гӯристони биҳишти Заҳрои Теҳрон ба хок супурда шуд .

قطعه شعر زیبایی از استاد محمّد حسین بهجت تبریزی شهریار در رثای همسر مرحومه اش عزیزه خانم که در سنین جوانی بر اثر سکته ی قلبی در تهران دار فانی را وداع گفت و در گورستان بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.

( азиза ! худованди туро як арӯси зариф ки лоиқи ман буд халқ карда буд !у издивоҷи як рӯҳи зарифро бо қудрат ба як ҷисми зариф пайванд дода буд ! ! ! ) ( булбули ишқам ҳар чаҳ гул дар дунё будро раҳо карда буд ва танҳо туро интихоб карда буд ! ишқат бақадрӣ маро бихўд карда буд ки гуё ман аз зиндон дар ҳоли раҳо шудан будам ! ) ( гуё онкӣ ӯро дӯсти доштам бо ман ҳам нафас шуда ва аз қафасам хориҷ карда буд !у дӯзахи марои мубаддил ба биҳишт намӯдау оташ ва сӯзонданашро коста буд ! ) ( калоғи сиёҳи бахтии ман вақте ба парвоз даромад , агар рӯзи сипедии ҳам доштами онро сиёҳ карда буд ! марг ки исмаш маҳв шавад вақте ба манзили мо по гузорад , моҳи ман даромадау хуршеди ҳам ғуруб карда буд ! ! ! ) ( хўрсиди зргўн шудау оташдони хунинаш дар шафақ аз тарси афтодау пахш шуда буд !у ҷғди сиёҳи замонекаи паранда ӣ сипеди маро шикор карда буд , марои басони заъфарон зрдгўн карда буд ! ! ! ) ( сарнавишти нобӣнои замонекаи роҳи худро тай мекард , роҳҳои чорау тадбирро танг карда буд ! ва ҳар андоза навозишат кардам , чашмҳоятро боз накардӣу чашмҳоят дар сукути абадят хуфта буданд ! ! ! ) ( оннигор зебои чашм ки бахти марои ҳазорон бор бедор карда буд , аз хоби брнхўост !у дигари мижаи ҳайти ҳам бароями нештар шуда буду бсўраҳ ӣ ҷароҳатамро ба хунрезӣ андохта буд ! ! ! ) ( ту чаҳ хуб шуд нишнидӣ ки фарзандонати фарёди вои модар баланд карда буданд ! туро ба биҳишт Заҳро додам ва мавлоем дасташро ба сӯем дароз карда буд то туро аз ман бигирад ! ! ! ) ( модари длсўхтаҳу доғдорат бисёр шеван кард чаро ки рӯзгори заҳри худро ба ӯ чашонда буд !у чаманиро ки ту баҳор карда будӣ , пойиз омад ва ҳарчӣ гулу ғунча дар он будро пажмурда кард ! ! ! ) ( қофила ӣ мо ба чаҳ ҷой бадӣ кӯчид ? ва чаҳ зуди ҳам бору бунаашро ба мақсади расонид ! ту ба сини чиҳил солагӣ нараседӣ ва ҷўонмрг шудӣ ! коши ман мирФтм ки шаст ва ҳафт сол дорам ! )

(عزیزه ! خداوند تو را یک عروس ظریف که لایق من بود خلق کرده بود ! و ازدواج یک روح ظریف را با قدرت به یک جسم ظریف پیوند داده بود !!!)(بلبل عشقم هر چه گل در دنیا بود را رها کرده بود و تنها تو را انتخاب کرده بود ! عشقت بقدری مرا بیخود کرده بود که گویا من از زندان در حال رها شدن بودم !)(گویا آنکه او را دوست داشتم با من هم نفس شده و از قفسم خارج کرده بود ! و دوزخ مرا مبدّل به بهشت نموده و آتش و سوزاندنش را کاسته بود !)(کلاغ سیاه بختی من وقتی به پرواز درآمد ، اگر روز سپیدی هم داشتم آنرا سیاه کرده بود ! مرگ که اسمش محو شود وقتی به منزل ما پا گذارد ، ماه من درآمده و خورشید هم غروب کرده بود !!!)(خورسید زرگون شده و آتشدان خونینش در شفق از ترس افتاده و پخش شده بود ! و جغد سیاه زمانیکه پرنده ی سپید مرا شکار کرده بود ، مرا بسان زعفران زردگون کرده بود !!!)(سرنوشت نابینا زمانیکه راه خود را طی میکرد ، راههای چاره و تدبیر را تنگ کرده بود ! و هر اندازه نوازشت کردم ، چشمهایت را باز نکردی و چشمهایت در سکوت ابدیّت خفته بودند !!!)(آن نگار زیبا چشم که بخت مرا هزاران بار بیدار کرده بود ، از خواب برنخواست ! و دیگر مژه هایت هم برایم نیشتر شده بود و بثوره ی جراحتم را به خونریزی انداخته بود !!!)(تو چه خوب شد نشنیدی که فرزندانت فریاد وای مادر بلند کرده بودند ! تو را به بهشت زهرا دادم و مولایم دستش را به سویم دراز کرده بود تا تو را از من بگیرد !!!)(مادر دلسوخته و داغدارت بسیار شیون کرد چرا که روزگار زهر خود را به او چشانده بود ! و چمنی را که تو بهار کرده بودی ، پاییز آمد و هرچه گل و غنچه در آن بود را پژمرده کرد !!!)(قافله ی ما به چه جای بدی کوچید ؟ و چه زود هم بار و بنه اش را به مقصد رسانید ! تو به سن چهل سالگی نرسیدی و جوانمرگ شدی ! کاش من میرفتم که شصت و هفت سال دارم !)