Чаро фитодае , эй нахли наврасида ӣ ман

چرا فتاده ای، ای نخل نورسیده ی من

Сарвари сина ӣ Лайлоу нури дида ӣ ман

سرور سینه ی لیلا و نور دیده ی من

Магар чаҳ шуд ки чунин афтодае хомӯш

مگر چه شد که چنین اُفتاده ای خاموش

Чаҳ воқеъаст азизам ки рафтае аз ҳуш

چه واقع است عزیزم که رفته ای از هوش

Бпои хезу бёрои қади дилҷӯ ро

بپای خیز و بیارای قدّ دلجو را

Нмобаҳи душмани бдхўии зӯри бозу ро

نمابه دشمن بدخوی زور بازو را

Худо накарда магар , захми ?кореяи дорӣ

خدا نکرده مگر، زخم کاریی داری

Ки ин замони падаратро , намекунӣ ёрӣ

که این زمان پدرت را، نمی کنی یاری

Гумони ман ки турои теғи мнқзи кофар

گمان من که ترا تیغ منقذ کافر

з по фиканда ки натавон бпоӣ хост дигар

ز پا فکنده که نتوان بپای خاست دگر

Бпои хези ту эй нахли навраси чаманам

بپای خیز تو ای نخل نورس چمنم

Биё ба хайма ки захми сртўи бахяи занам

بیا به خیمه که زخم سرتو بخیه زنم

Ҳазор ҳайф ки лаби ташнау ҷавони мардӣ

هزار حیف که لب تشنه و جوان مردی

Тавону тоб аз ин пери нотавони барадӣ

توان و تاب از این پیر ناتوان بردی

Пас аз ту хоки ду олам ба фарқи олами бод

پس از تو خاک دو عالم به فرق عالم باد

Дили замонау аҳли замона шод мабод

دل زمانه و اهل زمانه شاد مباد