Мискинӣу ғарибӣ аз ҳади гузашти мо ро

مسکینی و غریبی از حدّ، گُذَشْت، ما را

Бар мо агар бубахшӣ вақтаст вақти ёро

بر ما اگر ببخشی، وقت است وقت یارا

Чун рехтии бхўории хӯни марои бзорӣ

چون ریختی به خواری، خونِ مرا به زاری

Бартари бутам гузорӣ кофӣаст хӯни баҳо ро

بر تُرْبَتَم گذاری کافی‌ست خون‌بها را

Шаҳи хуфтау бадаргоҳи халқии зи додхоҳон

شه خفته و به درگاه، خلقی ز دادخواهان

Ғифлати зи додхоҳӣ худ чист подшо ро

غفلت ز دادخواهی خود چیست پادشا را؟

Чун раҳмат ту гардад афзӯни зи узри хоҳӣ

چون رحمتِ تو گردد افزون ز عذرخواهی

Ҳар чанд бигноҳм узр оварам хато ро

هرچند بی‌گناهم، عُذْر آورم خطا را

Маҳмил нишин ноқа , эй сорибон бигӯ кист

مَحْمِل‌نشینِ ناقِه، ای ساربان! بگو کیست؟

Каз нола мечакад хӯн дар корвон даро ро

کز ناله می‌چکد خون، در کاروان، دِرا را

Аз дарди худ гушойам кӣ лаб бар масеҳо

از دردِ خود گشایم، کِی لب، برِ مسیحا؟

Ҳам дард ту фиристӣ ҳам ту диҳии даво ро

هم درد، تو فِرِسْتی؛ هم تو دَهی دوا را

Ҳар чанд мо хамӯшем эй чарх бе мурувват

هرچند ما خَموشیم، ای چرخِ بی‌مروّت

Ҳаддӣ буд ситамро андозае ҷафо ро

حدّی بود ستم را، اندازه‌ای جفا را

Бегонаи зи ошноён гар гаштаам аҷаб нест

بیگانه ز آشنایان، گر گشته‌ام، عجب نیست

Бисёр озмудам ёрони ошно ро

بسیار آزمودم یارانِ آشنا را

Моу табиб то чанд махмур дар харобот

ما و «طبیب» تا چند مخمور در خرابات؟

Аътўолнои ҳиў ё аиҳоолскоро

اعطوا لَنَا حیو، یَا أَیُّهَا السُّکَاری