Сад ҷомаи пӯшад аз шарм , сарви хуҷастаи қомат
صد جامه پوشد از شرم، سرو خجسته قامت
Ҷое ки он сеӣ қад , аз перҳан барояд
جایی که آن سهی قد، از پیرهن برآید
Майдони шиноси доғам , мрдозмои шӯриш
میدان شناس داغم، مردآزمای شورش
Аз ӯҳдаи дили ман , кӣ сӯхтан барояд ?
از عهده دل من، کی سوختن برآید؟
Неши ватани диламро нӯшаст дар ғарибӣ
نیش وطن دلم را نوش است در غریبی
Гули қадар хор донад , чун аз чаман барояд
گل قدر خار داند، چون از چمن برآید
Зин гӯнаам ки ғурбати домани гирифта , тарсам
زین گونه ام که غربت دامن گرفته، ترسم
Каз оташи фироқам , дӯд аз ватан барояд
کز آتش فراقم، دود از وطن برآید