Ҷомидаи ойӣнаро наздик , кони давр аз адаб

جامده آیینه را نزدیک، کان دور از ادب

Такяи гоҳ хеш мехоҳад сари зонуат ро

تکیه گاه خویش می خواهد سر زانوت را

Ғунчаи ман ! чун гули маҳтоб аз баси нозукӣ

غنچه من! چون گل مهتاب از بس نازکی

Бо димоғ ёсамин натавон шунидани бӯат ро

با دماغ یاسمین نتوان شنیدن بوت را