Бас ки он гули субҳдам бо об ва тоб ояд бурун

بس که آن گل صبحدم با آب و تاب آید برون

Гар фишорами дидаи бараксаш , гулоб ояд бурун

گر فشارم دیده برعکسش، گلاب آید برون

Аз фурӯғи чеҳра , абрӯяш намеояд ба чашм

از فروغ چهره، ابرویش نمی آید به چشم

Чун маи нав каз паноҳ офтоб ояд бурун

چون مه نو کز پناه آفتاب آید برون

Нашканад бе дастбурди соғар май сади шарм

نشکند بی دستبرد ساغر می سد شرم

Бодаи пешовар ки он гул аз ҳиҷоб ояд бурун

باده پیش آور که آن گل از حجاب آید برون

Ҳар куҷои ҳарф аз дил бетоқат мо бугзарад

هر کجا حرف از دل بی طاقت ما بگذرد

То қиёмат гар биковӣ , изтироб ояд бурун

تا قیامت گر بکاوی، اضطراب آید برون