намешуд аз хушк ватар ин хокдони қонеъ ба санг

می شد از خشک و تر این خاکدان قانع به سنگ

Ақл агар май буд чун Кебеки дарӣ , девона ро

عقل اگر می بود چون کبک دری، دیوانه را

Бо ситами фармои гардун , роҳи ҳарфии воншд

با ستم فرمای گردون، راه حرفی وانشد

Монад дар дили шикваҳо аз осиёбони дона ро

ماند در دل شکوه ها از آسیابان دانه را