Осӯда буд дилами зи вайронаи худ

آسوده بود دلم ز ویرانه خود

Бетоб шавам буруни зи кошонаи худ

بی تاب شوم برون ز کاشانه خود

Айём ба рӯй оташам ҷой диҳад

ایام به روی آتشم جای دهد

Гар ҳамчуи камони броим аз хонаи худ

گر همچو کمان برآیم از خانه خود