Кунигар ошнои дарди ҷаҳони ғифлати ойин ро

کنی گر آشنای درد جهان غفلت آیین را

Ба чашмат чун намак бар захм созад хоби ширин ро

به چشمت چون نمک بر زخم سازد خواب شیرین را

Раҳ ишқаст , бо ин азмҳои суст натавонад шуд

ره عشق است، با این عزمهای سست نتواند شد

Ки бар оташ задан набӯд муяссари пои чубин ро

که بر آتش زدن نبود میسر پای چوبین را