Зад бар дили ман наргиси шайдои ту роҳ

زد بر دل من نرگس شیدای تو راه

Ва афканди дарони чоҳи зқни хору табоҳ

و افکند درآن چاه ذقن خوار و تباه

Сад оқилро даст бар овардан нест

صد عاقل را دست بر آوردن نیست

Ин санг ки девон дар андохт ба чоҳ

این سنگ که دیوان در انداخت به چاه