Даии чашми туро саҳар мутлақ ме зад

دی چشم تو را سِحر مطلق می زد

Макри ту раҳи гунбад арзқ ме зад

مکر تو رهِ گنبد ارزق می زد

То доштӣ офтоб дар сояи зулф

تا داشتی آفتاب در سایه زلف

Ҷон бар сифати зарра муъаллақ ме зад

جان بر صفت ذره معلق می‌زد