Хӯн май хурӣ ва нестат аз халқи мхоФт

خون می‌خوری و نیستت از خلق مخافت

То чанд кунӣ шухӣ ? то чанд зарофат ?

تا چند کنی شوخی؟ تا چند ظرافت؟

эй ҳасану сабоҳати асарӣ аз гули рӯят

ای حسن و صباحت اثری از گل رویت

Аз чоҳи занхдон ту хӯрд оби латофат

از چاه زنخدان تو خورد آب لطافت

Буи мяш оварад сӯии хонаи хумор

بوی میش آورد سوی خانه خمار

Зоҳид ки макон дошт ба бозори хроФт

زاهد که مکان داشت به بازار خرافت

Дар роҳи талаби роҳат ва ранҷаст мусовӣ

در راه طلب راحت و رنج است مساوی

Ошиқ буд осӯдаи зи осоишу офат

عاشق بود آسوده ز آسایش و آفت

Қурб дар ҷонони талаби даври шӯ аз худ

قرب در جانان طلب دور شو از خود

Кин даврят аз сари бабради баъди масофат

کاین دوریت از سر ببرد بعد مسافت

эй мғбчаҳ дар дайри Муғон парда барафкан

ای مغبچه در دیر مغان پرده برافکن

То каъбаи сӯии дайри шитобад ба шарофат

تا کعبه سوی دیر شتابد به شرافت

Меҳмон натавон буд магар хон бало ро

مهمان نتوان بود مگر خوان بلا را

Гар ишқ наад суфрае аз баҳри зиёфат

گر عشق نهد سفره‌ای از بهر ضیافت

Ошуфта ба ҷузи меҳри ту дар дили надиҳади роҳ

آشفته به جز مهر تو در دل ندهد راه

Бар ғайр алӣ нест сазои тахти хилофат

بر غیر علی نیست سزا تخت خلافت

Дар ҳар ду ҷаҳони молики мулкӣ ба ҳақиқат

در هر دو جهان مالک ملکی به حقیقت

Бар куну макони ҷумлаи худоӣ ба азоФт

بر کون و مکان جمله خدایی به اضافت